Daisy woont momenteel in Sleeuwijk, maar studeert in Gorinchem. Dat ze in een pleeggezin woonde en het enige kind met een donkere huidskleur was op school, was niet altijd even makkelijk voor Daisy. Tijdens haar middelbareschooltijd was ze vaak het middelpunt van ruzies en scheldpartijen. Het begin van een periode van twijfel en vragen aan haar pesters, maar ook aan God.

“Toen ik op de middelbare school kwam, was ik al een beetje onzeker. Het was een nieuwe situatie en ik kende bijna niemand. Doordat ik al best veel had meegemaakt thuis, wilde ik er bij horen en ging ik mij anders gedragen. Dat werd niet echt gewaardeerd op school en zeker door mijn huidskleur begonnen mensen mij negatief aan te spreken. Ik moest terug naar mijn eigen land, ik was een vieze neger, ik zou afgeven, ik zou mij niet goed wassen en ga zo maar door.”

Twijfels en onzekerheid

“Zeker omdat ik de enige leerling was met een andere huidskleur, werd ik regelmatig gepest. En dat werd langzamerhand steeds erger. Op een gegeven moment begon ik aan mezelf te twijfelen. Waarom ben ik eigenlijk anders? Ik kom uit Nederland, maar misschien hebben ze wel gelijk? Waarom moeten ze per se mij hebben? Ik heb vaak gebeden en God gevraagd waarom ze dit doen, wat ik misdaan zou hebben en of Hij het pesten zou willen stoppen. Maar de pesterijen bleven doorgaan en op een gegeven moment ben ik huilend de klas uitgelopen en was ik gewoon klaar met mijn leven.”

Tijdens het bidden had ik vaak het gevoel dat het mijn eigen schuld was

“Door de pesterijen werd ik steeds stiller en sloot ik mezelf op. Dan ging ik in de Bijbel op zoek naar gelijkenissen waardoor ik me beter kon voelen, maar dat lukte gewoon niet. Elke keer als ik aan het bidden was, had ik het gevoel dat het mijn eigen schuld was. Uiteindelijk hebben er wel een paar mensen hun excuses aangeboden en op het MBO ging het veel beter. Daar was ik niet de enige leerling met een donkere huidskleur en werd ik ook niet meer gepest. Buiten schooltijden ging het pesten wel door en werd ik bijna dagelijks uitgescholden door wildvreemde mensen op straat.”

Hulp van boven

“Ik heb zo vaak gebeden of God mij kracht wilde geven om hen geen aandacht te gunnen, want als je hen aandacht geeft, wordt het alleen maar erger. Bidden leek zo zinloos, dus ik ben daar op een gegeven moment mee gestopt. Maar toen merkte ik dat het een stuk slechter ging. Hierdoor ging ik nadenken en ik vroeg mijzelf af waarom ik zou stoppen met bidden als ik er onbewust wel kracht van kreeg. Op een gegeven moment heb ik alles er uit gegooid en geschreeuwd om antwoord te krijgen van God. Na die tijd vond ik het steeds makkelijker om het pestgedrag links te laten liggen. Iedere keer na het bidden voelde dat makkelijker.”

“Als ik mijn pesters ooit nog eens zou kunnen spreken, dan zou ik tegen ze zeggen dat pestgedrag zulke grote gevolgen kan hebben. Ik ben er nog, maar er zijn  andere mensen die er niet meer zijn vanwege dit soort dingen. Ik ben gewoon wie ik ben en ik kan er ook niks aan doen dat ik een andere huidskleur heb. Ik weet dat God deze mensen heeft vergeven, want iedereen maakt fouten, ook ik. Ieder mens is zoals hij is en is als evenbeeld van Hem geschapen.”

“Als je dan leest dat Hij vergeeft, wie je ook bent, dan denk ik aan de mensen die mij gepest hebben. Ondanks dat zij mij een rotgevoel hebben bezorgd, is Hij er ook voor hen en zij mogen ook bij Hem komen. Jezus is ook voor hun zonden gestorven. Hij zal met Zijn krachtige woorden vergeving geven aan iedereen. Voor degene die dit nu lezen en denken, dit gebeurt bij mij ook; verlies je hoop en kracht niet, hoe uitzichtloos je situatie ook kan zijn. God is er altijd! Je denkt dat je eenzaam bent, maar je bent nooit alleen, God is altijd bij je!”

Lees ook het verhaal van Anne (19). Zij had ook een heftige jeugd met drank, drugs en ouders die haar geen liefde gaven. Dit artikel lees je hier.