We hebben allemaal wat, we zijn allemaal raar
Leestijd: 6 minDoor Wilke Stuij
Leestijd: 6 minDoor Wilke Stuij
“We zijn allemaal leden van één lichaam!” Als de dominee deze uitspraak er zondagochtend uitgooit, heb ik altijd sterk de neiging om om me heen te kijken en te denken: no way.
Links van me staat de vrouw die ontzettend vals zingt, dat zelf niet doorheeft en zich nu, om de ellende compleet te maken, heeft opgegeven voor het worshipteam. Rechts staat de man die het niet kan laten om na iedere enigszins sterke oneliner van de dominee “Amen!” te fluisteren. Dan wel net hard genoeg dat iedereen het hoort. Neemt u mij niet kwalijk, maar als deze mensen net als ik onderdeel zijn van datzelfde lichaam, zijn zij naar mijn mening de spastische pink of de puist op de plek waar je hem net niet lekker kunt uitknijpen. Kort gezegd: irritant.
Ik weet dus als geen ander hoe moeilijk het kan zijn om deze typetjes door de ogen van Jezus te bekijken. Moeilijk, maar niet onmogelijk, want wie vindt de kleffe knuffelaar stiekem niet eigenlijk een hele grote schat?
Deze fantastische tekeningen zijn gemaakt door Bram Heijdeman!
Elke keer als de naam van Jezus bezongen wordt, moet je wegduiken, want dan gaan die armen weer de lucht in. Ook worden de songteksten creatief uitgebeeld, soms met vlaggen of linten en kan er plotseling geknield en gesprongen worden. Verder zingt of neuriet deze persoon vrolijk door als het nummer al-lang gestopt is. Stiekem ben ik altijd wel een beetje jaloers op deze mensen, die zo vol overgave God kunnen aanbidden. Hoeveel ballen moet je hebben om zo wild en 'out there' mee te klappen, zingen, zwaaien en dansen? Alleen maar respect.
Het helpt om na binnenkomst in de kerk direct naar de wc te rennen en daar pas vanaf te komen als de dominee begint met het openingsgebed. Is dit geen optie? Dan ontkom je niet aan de kleffe knuffelaar die zijn of haar jacht op jou in de hal van de kerk al heeft geopend omdat hij/zij natuurlijk de eerste in het kerkgebouw is. Tip: het is gemakkelijker om deze knuffels gewoon te ondergaan, des te eerder ben je van hem/haar af. Eigenlijk is het vet mooi dat hij of zij zoveel liefde kan weggeven, en dat het hem helemaal geen zier scheelt wie je bent. Leken we allemaal maar wat meer op deze kleffe knuffelaar.
De vastbesloten ‘valszinger’ weet alle mensen in een straal van 5 meter in het hart te raken met zijn of haar zorgvuldig gekozen noten die uiteraard net boven of onder de melodie zitten. Soms helpt het om tijdens de dienst geërgerd over je schouder te kijken. Schat je blik goed in, want jouw aandacht kan op de een of andere manier dit zangtalent alleen maar aanmoedigen om nog harder te zingen. Gelukkig denk ik dat het God helemaal niets uit maakt of je zingt als een nachtegaal of als een schorre kraai. We kunnen niet allemaal met een gouden keeltje geboren worden en het is toch eigenlijk heel dapper als je zo hard durft te zingen. Doe dat maar eens na!
De duffe dominee bouwt zijn preek altijd op met 3 punten en heeft exact 29 minuten nodig voordat hij afsluit met een luid: “Amen!” Soms vraag je je af of je deze preek eerder hebt gehoord, maar dan komt gelukkig de pepermuntrol voorbij om je af te leiden. Grappig feitje: af en toe staat de microfoon per ongeluk nog aan als er voor of na de preek gezongen wordt. Hij mag dan duf zijn, de psalmen zingt hij als volleerd nachtegaal uit volle borst mee. Deze man heeft ook gewoon vier jaar lang een universitaire opleiding gevolgd. Misschien kan hij wel Latijns of Grieks lezen en waarschijnlijk kan hij de Bijbel uit zijn hoofd. Hoe cool is dat? Het kan ook heel goed dat hij vroeger helemaal niet zo stoffig was, misschien was hij wel zo'n hippie, of een echte hiphopper! Stel je dat eens voor wanneer je weer bijna in slaap valt.
Vroeger was de knorrige koster een van de hoofdredenen dat je niet meer naar de kerk durfde. Ook nu nog is jullie relatie gespannen, waarschijnlijk omdat hij nog steeds boos is omdat je die ruit tijdens het voetbaltoernooitje op een gemeentedag per ongeluk in hebt getrapt en je daarna zonder iets te zeggen naar huis bent gerend. Ook die duistere blik als je per ongeluk 20 seconden te laat bent voor de dienst geeft je de kriebels, brr. Maar deze held doet alles voor de kerk, en daar verdient hij best een schouderklopje voor. Bovendien zou ik ook chagrijnig worden als ik elke zondag duizenden theekopjes moet afwassen en ramen moet vervangen van drukke kinderen.
Het is net familieKerkleden zijn soms net familie. Dat klinkt geweldig, maar als je er goed over nadenkt, brengt dit ook genoeg negatieve dingen met zich mee. Paulus wist dit, dus schreef hij erover in zijn eerste brief aan de Korintiërs. Laten we ons niet beter voelen dan de ander, zoals de farizeeër die zei: “Ik dank u, Heer, dat ik niet ben zoals die daar, ik ben beter.” We moeten één kerk vormen omdat we nou eenmaal allemaal bij Jezus Christus horen en één lichaam zijn.
Slik.
Theoretisch gezien weet ik echt wel dat de vals zingende vrouw net zo goed bij Christus’ lichaam hoort als ik, en weet ik maar al te goed dat God net zo veel van mij houdt als van mijn puberende broertje. Toch vergeet ik dit spontaan als er weer eens een ruzie gaande is. Dit gaat al stukken beter als ik besef hoeveel geduld God met mij heeft en hoe genadig hij elke dag weer voor mij is. Zolang ik me daar bewust van ben, is het makkelijker om dit door te geven, ook aan de vals zingende en klef knuffelende kerkgangers om me heen. Tenslotte hebben we allemaal wat en zijn we allemaal (een beetje) raar.
Meer van dit? Word BEAM Supporter en krijg 4x per jaar het BEAM Magazine op je deurmat. Je kunt ook een gratis proefnummer aanvragen.
