Met de 11 andere eerstejaars theologiestudenten woont Marije in een oud klooster in Leuven. In totaal volgen 29 mensen de bachelor opleiding fulltime. “Soms plak ik een briefje op mijn kamerdeur: ’Niet kloppen / binnenkomen, ik heb geen zin.’ We zijn namelijk echt een hechte groep en lopen de deur bij elkaar plat.” Leuven is een eind weg van Amersfoort, waar haar ouders wonen: 2,5 uur met de auto en 4,5 uur met de trein. Toch wist Marije op haar 15^e al dat ze dit wilde. “Mijn vader had een foldertje meegenomen van deze universiteit, terwijl ik het las werd het me glashelder: Dit ga ik studeren.”

“Vanuit medechristenen kwam er best wel kritisch geluid: ‘Kijk maar uit, als je teveel met je verstand gelooft, doof je de Geest uit.’ Of: ‘Kijk uit dat je je geloof niet helemaal verliest.’ Ik begrijp dat mensen dit vooroordeel hebben, want in mijn studie kom ik goed onderbouwde meningen tegen die ik nooit eerder heb gehoord en het tegenovergestelde zijn van wat ik geloof. Ik studeer nog geen jaar theologie en ik ben al veel minder zwart-wit gaan denken. Hoe ik nu denk? Ik wil het niet grijs noemen, maar veelkleuriger, ik zie het als een verrijking.”

“Christenen zien andere meningen en theorieën soms als bedreiging, maar dat hoeft niet. Natuurlijk ben ik op zoek naar de waarheid, maar ik geloof dat deze waarheid niet te vinden is in een bepaalde kerkstroming of traditie. Hoe meer ik me als theologiestudent krampachtig vasthoud aan 1 stroming, hoe moeilijker ik theologie studeren voor mezelf maak.”

De waarheid is niet te vinden in een bepaalde kerkstroming

“Soms is het lastig als ik ’s avonds thuis kom: Ik heb de hele dag over God gepraat en het is dan moeilijk om ook nog mét God te praten. Als ik bid kan ik een afstand voelen omdat ik de hele dag heel verstandelijk met God bezig ben geweest. Ook als ik Bijbel lees moet ik soms tegen mezelf zeggen: ‘Marije, het boeit nu even niet uit welke codex dit komt en of deze passage later is toegevoegd, dit is je persoonlijke tijd met God, focus.’ Op mijn Bijbelkring met alleen maar vrouwelijke theologiestudenten hebben we 1 hele duidelijke regel: Geen theologische vragen. Op die manier probeer ik mijn vak en mijn geloof te scheiden.”

“Ik heb op dit moment de overtuiging dat ik geen dominee wil worden met een eigen gemeente. De dominee-functie kan je nooit uit zetten. Als een dominee in de supermarkt loopt, wordt hij of zij alsnog aangesproken, of als er iemand overlijdt wordt er gebeld. Een dominee kan zijn toga niet uit doen en helemaal klaar zijn. Dat lijkt me niet prettig. Ik hoef voorlopig nog niet te specialiseren, maar ik zie ouderejaars vette stages doen in het ziekenhuis of onderwijs, dat lijkt mij ook gaaf.”

Theologie studeren hoeft dus helemaal niet per definitie te betekenen dat je persoonlijke relatie met God sterker wordt. Had jij dit verwacht?