Daniella, hoe ziet jouw dodenherdenking eruit?

"Dit jaar help ik mee bij het organiseren van de dodenherdenking vanuit de scouting. Om zeven uur wacht ik de kinderen op en kijken we even of alle kleding goed zit. In Staphorst is eerst een dienst in de kerk voor de kranslegging en daar wachten we op. Dan gaan we staan in de erehaag en kan de ceremonie beginnen. Vervolgens is het kransen leggen en klinkt het Wilhelmus. Daarna is het defilé en kunnen alle mensen langs het herdenkingsmonument lopen. Wij gaan pas als allerlaatsten weg." 

Hoe gaat zoiets eigenlijk bij de scouting?

"Bij mijn scouting in Nieuwleusen ging ik voor het eerst mee toen ik negen of tien jaar was. Het is een stukje geschiedenis en dat willen we ook meegeven. De jonge jeugd moet, maar als oudere scout doe je ook altijd mee, tenzij je echt niet kan. Ik heb zelf al zo vaak erewacht gestaan, dat ik de tel ben kwijtgeraakt. haha. Het ene jaar sta ik in Nieuwleusen en het andere in Staphorst: in Staphorst is zelf geen scouting, dus daar lenen ze wat scouts van ons."

Hoe vind je het om daar te staan?

"Ik vind het een eer! Je ziet alles vanaf de eerste rij en ik vind het heel mooi dat ik daar op zo’n manier aan kan bijdragen. Elk jaar zie je minder veteranen, maar het is zo bijzonder dat zij er bij zijn. Zij hebben gewoon nog meegevochten in de oorlog."

Kijk je ook anders tegen 4 en 5 mei aan als wanneer je er niet bent?

"Op deze manier sta ik er wel altijd bij stil. Ik denk dat je minder betrokken bent als je er niet aan denkt. Dat vind ik jammer. Het is belangrijk om bij onze vrijheid stil te staan en respect te hebben voor degenen die voor onze vrijheid vechten of hebben gevochten. De Tweede Wereldoorlog is een tijd geleden, maar de vrijheid van toen gaat zo veel verder. Vrijheid is iets dat je moet koesteren."