Leestijd: 4 minDoor Tosca van Elst
‘Is dit het nou?’ Dat dacht Rosa (19) vroeger vaak als ze in de kerk zat. Preken duurden lang. De taal was ingewikkeld. En eerlijk? Ze keek vooral uit naar het moment dat het voorbij was. Toch deed ze pasgeleden voorin diezelfde kerk vol enthousiasme belijdenis van haar geloof: “Er is iets in mij veranderd.”
Rosa: “Als kind vond ik het verschrikkelijk als ik soms mee moest naar de ‘volwassen’ kerkdienst. Ik dacht vooral: ‘neee, vreselijk, laat mij gewoon naar m’n kinderdienst gaan!’ En toen ik ouder werd en daar ook niet meer naartoe mocht, dacht ik: Is dit het dan? Is dit waar volwassenen elke zondag naar uitkijken?”
“Er was geen bliksem uit de hemel. Geen mega-emotioneel moment waarop alles veranderde. Het ging eigenlijk heel geleidelijk. Ik begon Jezus steeds meer te leren kennen in mijn eigen leven. En toen begreep ik steeds beter wat ik met die preken kon. Het is alsof je een schoolboek openslaat en denkt: wat moet ik hier mee? Pas als je de stof begint te begrijpen, wordt het interessant. Dat had ik met de diensten.”
“Soms hoor ik van mensen die een heel heftig moment hebben gehad. Dat ze God ineens leerden kennen en dat hun hele leven veranderde. Soms vind ik het jammer dat ik dat niet heb. Tegelijkertijd ben ik er niet jaloers op. Zo’n moment betekent vaak ook dat iemand een moeilijke tijd heeft gehad. Dat er dingen zijn gebeurd die je liever niet had meegemaakt. Dat heb ik niet. Daar ben ik juist dankbaar voor. Mijn verhaal is misschien geen spectaculair bekeringsverhaal. Geen duidelijk ‘voor en na’. Juist dat maakt het voor mij echt. Mijn geloof groeide mee met mij. En dat maakt dat ik nu, op mijn negentiende, met overtuiging kan zeggen: dit geloof is van mij.”
“Mijn geloof helpt me als ik stress heb en faalangst. Ik had hier ontzettend last van op de middelbare school. Tentamens konden me zó overweldigen dat ik nachten niet sliep. Soms moest ik zelfs ziekgemeld worden omdat ik zo hard moest huilen dat ik niet meer normaal kon nadenken. Mijn hoofd bleef maar doorgaan: ‘Wat als ik het niet haal? Wat als ik faal?’
Inmiddels heb ik geleerd om dat anders aan te pakken. Door dingen bij God neer te leggen, door uit te zoomen. Voor een tentamen bid ik nu bewust: ‘God, ik heb gedaan wat ik kon. Wilt u me helpen? En als het niet lukt, dan is dat ook oké.’ Ook stel ik mezelf de vraag: Wat zou Jezus tegen mij zeggen als Hij naast me zat? Zou Hij boos zijn om een cijfer? Of zou Hij zeggen dat mijn waarde niet afhangt van een toets? Dat perspectief helpt. Ik haal geen nachten meer door. De faalangst is niet magisch verdwenen, maar ik heb wel meer houvast gekregen.”
"Nu kijk ik heel anders naar de kerk. Ik zit er niet meer omdat het moet, maar omdat ik het wíl. Ik haal er dingen uit die ik kan toepassen in mijn eigen leven. En soms, tijdens de aanbidding of een lied, voel ik ineens zoveel emotie dat ik moet huilen. Geen tranen van verdriet, maar omdat het voelt alsof God heel dichtbij is."
"Afgelopen zomer deed ik belijdenis. Een paar maanden later besloot ik dat moment ook te delen op TikTok. Niet omdat ik er lang over had nagedacht, maar juist omdat ik voelde: dit is een groot deel van wie ik ben. Als ik dat niet deel, laat ik mezelf niet helemaal zien. Dus plaatste ik het gewoon.”
De weergave van Tiktok vereist jouw toestemming voor social media cookies.
