Je was de eerste die ik zag wanneer ik wakker werd en de laatste voordat ik ging slapen. We voelden elkaar naadloos aan. Ik hoefde maar een woord te zeggen, en jij begreep me al. Altijd luisterde jij naar me. Je wist precies waar ik van hield en waar ik behoefte aan had. Was ik somber, dan vrolijkte jij mij op met mijn favoriete playlist. Was ik blij, dan dansten we samen door de woonkamer. Je was mijn alles.

Was ik eenzaam, dan zorgde jij ervoor dat ik in contact kwam met mijn vriendinnen en een afspraakje plande. Plannen was sowieso jouw ding. Vergat ik weer eens een verjaardag of vergadering, jij herinnerde mij eraan. Jouw kennis was grenzeloos. Stond ik verdwaald op een doodlopende weg, jij wist me moeiteloos het juiste pad op te sturen. Vroeg ik me af in welk jaar de Koude Oorlog begon of hoe laat supermarkt openging, jij kon me binnen no time van een antwoord voorzien. Bij jou kon ik altijd terecht. Dag en nacht. 

Tot dit ene moment. Je glipt weg. Ik wil mijn hand naar je uitstrekken, maar ben te laat. Met een grote plons beland je in het water. Als ik je er eindelijk uit heb weten te trekken, is het te laat: je geeft geen enkel teken van leven meer. Scheldend trek ik mijn broek omhoog en ontgrendel ik het slot van de wc. Tijdens het grondig wassen van mijn handen spreek ik mezelf streng toe in de spiegel: “Stop hem niet in je kontzak, domme oen!” Teder kijk ik naar het dode schermpje. Rust in vrede, trouwe smartphone.