Leestijd: 5 min
Het leven van Marith (16) en haar zussen krijgt een totaal andere wending als haar vader haar vertelt dat ze zich geen man voelt.
Marith zag het totaal niet aankomen: “Als kind twijfel je niet aan de dingen die je ziet. Je denkt dat alles normaal is. We hadden er geen idee van dat het niet heel normaal is dat je vader nagellak en mascara heeft. Wisten wij veel! We lachten erom.
Ik dacht: 'Oh, nu snap ik de parfum en de nagellak'
Op een dag gingen mijn zusje en ik met mijn vader varen in onze boot. Na een uur rijden, parkeerden we de auto, maar stapten we niet uit. Mijn vader legde ons toen uit dat ze geen man was, maar een vrouw. Ik herinner me nog dat ik dacht: ‘Oh, nu snap ik de parfum en de nagellak.’ Ik had het zo niet zien aankomen, dat ik de rest van de dag geen idee meer had wat ik moest doen.”
Vanaf dat moment gaat Mariths vader een transitie in: door het slikken van hormonen wordt hij langzaam vrouw. Hij neemt de naam Christel aan. “Nu sta ik 100% achter Christels keuze, maar in het begin had ik er echt moeite mee. Ik wilde niet dat het veranderde. Ik weet nog dat ik ging bidden of het maar heel lang mocht duren voordat papa mama werd."
Ik bleef haar 'papa' noemen.
Het duurt een poosje voordat Marith haar vader ook Christel gaat noemen. “Ik was de laatste die Christel ging zeggen. Mijn zusjes hadden er minder moeite mee, maar ik bleef haar ‘papa’ noemen. Ik kan me nog herinneren dat ik aan het stoeien was en dat ik zei: ‘Ah pap!’, maar Christel reageerde niet. Toen dacht ik: laat ik Christel zeggen, misschien werkt dat. Daar reageerde ze wel op. Dat werkte wel."
Een paar momenten in de transitie van haar vader staan haar nog helder voor ogen. Zoals de eerste keer dat haar vader dameskleren droeg: “De eerste keer dat Christel vrouwenkleren aan had gedaan, vond ik een heel mooi moment. Ik zat op de bank, mijn moeder zat aan tafel op haar laptop. Christel kwam naar beneden en had een damesshirt aan. Voor mijn moeder is het natuurlijk heel moeilijk, ze verliest ineens haar man. Maar mijn moeder reageerde niet afkeurend, ze had niet zoiets van: hier wil ik niet naar kijken. Ze zei tegen Christel: ‘Je ziet er prachtig uit.’ Ik vind dat nog steeds zo gaaf, dat doet echt iets met me. Als ik mijn moeder zie, denk ik: ‘Wauw, wat een powervrouw!’”
Ik schrok me een hoedje, ik had het zo niet verwacht!
De eerste keer dat Christel dameskleren naar de kerk droeg, vond Marith lastig. Ze schrok namelijk enorm. “Ik zou met Christel naar de middagdienst van de kerk gaan. Normaal gesproken was zondag de dag waarop Christel als man door het leven ging. Dat vond ik fijn. Dan deed ze weer een broek aan en gewone schoenen. Maar op een keer – ik stond al in de schuur, bij mijn fiets – kwam Christel aanlopen met een rok aan. Ik schrok me een hoedje, ik had het zo niet verwacht. Toen ben ik heel hard alleen naar de kerk gefietst.”
Maar langzaamaan went Marith aan de verandering. Op een keer loopt ze met Christel en haar zusje tegen sluitingstijd op een geitenboerderij rond, als ze gevraagd worden om naar de uitgang te gaan. Ze worden aangesproken als ‘dames’, en op dat moment beseft Marith dat haar vader echt een vrouw is geworden. “Ik ben trots op de keuze die Christel heeft gemaakt en dat ze nog steeds haar werk doet, met ons op vakantie gaat en een heel gezin runt. Ze functioneert gewoon alsof er nooit wat is gebeurd. Ook ben ik trots op mijn ouders, omdat ze bij elkaar zijn gebleven. Ze zeggen weleens dat het voor hen voelt alsof ze zussen zijn.”
Ik wil aan alle mensen laten zien dat ik juist super trots ben op mijn ouders.
Toch heeft Marith wel geleerd om met voorzichtigheid over Christel te praten. “Als ik nieuwe mensen ontmoet en die vragen naar mijn gezin, vind ik het lastig om daar iets over te zeggen. Ik schaam mij er niet voor om het over mijn ouders te hebben, maar mensen reageren vaak heel onwennig. Er hebben ook mensen echt lelijke dingen gezegd, dus daar ben ik voorzichtiger in geworden. In de eerste klas was er een vriendin die tegen mij zei: ‘Het mag natuurlijk niet, maar ja, jij kan er ook niets aan doen.’ Dat is niet leuk om te horen. Ook waren er op de basisschool bepaalde mensen die spontaan als ik mijn verjaardag vierde, precies op die datum sinterklaas vierden. Nu ben ik in december jarig, dus het zou een goed excuus zijn, maar niet vier jaar achter elkaar.”
“Ik schreeuw het niet van de daken, maar ik ben er ook zeker niet bang voor om een foto te plaatsen waar allebei mijn ouders opstaan en er dan onder te plaatsen: ‘Ik hou van jullie.’ Dat is ook de reden dat ik dit interview zo gaaf vind: ik wil aan alle mensen laten zien dat ik juist super trots ben op mijn ouders.”
