Lieze (18) verloor plotseling haar beste vriendin: ‘Ik was totaal in shock’
Leestijd: 4 minDoor Rosan den Dikken
Leestijd: 4 minDoor Rosan den Dikken
Al jaren waren ze beste vriendinnen: Rosa en Lieze. Ze spraken vaak af na de kerk en hadden het altijd gezellig. Tot Rosa ineens overlijdt. Lieze heeft het hier nog erg moeilijk mee. “Soms komt er een herinnering omhoog en denk ik: oh ja, ze is er echt niet meer…”
“De laatste keer dat ik Rosa sprak, was voordat ze op vakantie ging naar Berlijn. Ik heb toen dus ook niet echt afscheid genomen. Waarschijnlijk zei ik iets als: ‘Fijne vakantie, veel plezier!’ Maar ik wist op dat moment natuurlijk niet dat het de laatste keer was dat ik haar zag.”
“Van jongs af aan zaten we in dezelfde kerk. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer we echt vriendinnen werden. Vaak vroeg Rosa na de dienst om af te spreken. We kletsten vooral heel veel, keken series en in de zomer gingen we samen naar het strand. Rosa was echt zo’n vriendin waarmee het altijd goed zat.”
“Op het moment dat Rosa overleed, was ik aan het leren voor mijn examens. Die waren namelijk na de vakantie. Mijn moeder vertelde die middag dat de dominee langs zou komen. Ik snapte niet waarom, maar dacht: ik hoor het later wel. Toen hij uiteindelijk weg was, kwam mijn moeder naar me toe. Ze zei: ‘Lieze, er is iets heel ergs gebeurd.’ Ik zag aan haar gezicht dat het echt niet goed was. ‘Rosa is overleden.’ Ik was helemaal in shock en er gingen duizend gedachten door mijn hoofd: ‘Heeft ze een ongeluk gehad? Is ze ziek geworden?’ Het voelde heel raar en ik was in de war. Ik had niet eens het gevoel dat ik echt in mijn lichaam zat.”
“Na een tijdje werd ik wat rustiger en legde mijn moeder uit wat er gebeurd was. Rosa is dood gevonden in haar bed. Er zijn wat onderzoeken geweest, maar nog steeds is het niet duidelijk waardoor Rosa plotseling overleden is. Het enige wat we weten, is dat haar hart is gestopt. In het begin wilde ik heel precies weten wat er gebeurd was. Uiteindelijk heb ik het losgelaten. Ik kan er niets meer mee en Rosa krijg ik er niet mee terug.”
“Na het nieuws heb ik veel gehuild. Daarna vermeed ik heel veel dingen die te maken hadden met Rosa of de dood omdat het te confronterend was. Zo kon ik bijvoorbeeld niet goed naar foto’s kijken van ons samen. Het nieuws vond ik ook lastig om te kijken. Doordat ik het vermeed, kreeg ik op een gegeven moment paniekaanvallen. Ik wist gewoon niet goed hoe ik het moest verwerken. Het voelde ook niet of mijn verdriet er heel goed uit kon komen. Uiteindelijk ben ik naar therapie gegaan waar ik juist heb geleerd om wél naar foto’s te kijken en alle emoties er te laten zijn. Het helpt me om de situatie te begrijpen en er beter mee om te gaan in het dagelijks leven.”
“Rosa’s dood zorgde ervoor dat ik vragen aan God had: ‘Waarom moeten er mensen overlijden? Waarom is Rosa dood?’ Ik was niet boos op God; ik geloof dat Hij voor haar zorgt in de hemel. Sinds het overlijden van Rosa ben ik actiever bezig met mijn geloof. Als ik verdrietig ben of vragen heb, probeer ik dit eerlijk tegen God te zeggen. Dat geeft me rust.”
“Achteraf gezien geloof ik dat God er op alle momenten bij was. Op de dag dat ik hoorde dat Rosa was overleden, kwam er zonder dat ik het wist een vriendin langs. Dat was bijzonder, want wij spraken nooit zomaar af en ze woont niet heel dichtbij. Als ik hieraan terugdenk, vind ik dat wel heel bijzonder.”
"De laatste keer dat ik Rosa heb gezien, was ook heel speciaal. Ik twijfelde of ik wel naar haar toe zou gaan, omdat ik moest leren voor mijn examens. Ik had eigenlijk met mezelf afgesproken om dit niet te doen. Maar toch zei ik ‘ja’. Ik voelde me toen zo verbonden met haar en het was heel gezellig. Achteraf dacht ik: Misschien dat God mij wel het idee gaf om uiteindelijk te gaan. Daar ben ik Hem dankbaar voor.”
