Leestijd: 5 min
Liesyenne (23) werd op haar negentiende zwanger. In een interview met BEAM vertelde ze hoe dit haar leven beïnvloedde. Hoe gaat het nu met haar?
“Als ik terugkijk op de periode dat ik zwanger was, besef ik dat ik nog heel jong was. Ik wist echt niks over hoe een zwangerschap eraan toe gaat, laat staan hoe je moeder moet zijn. Van vrienden, vriendinnen en familie kregen we steun, maar ik had toch het gevoel dat ik er alleen voor stond. Ik moest zelf ontdekken wat het beste is voor mijzelf en mijn kindje. Daar konden die mensen mij niet bij helpen.”
“Ik besloot het over me heen te laten komen. Wat ik kon verwachten, wist ik natuurlijk niet van tevoren. Daarom besloot ik – in overleg met mijn man – te doen waar ik mij het prettigst bij voelde. We dachten veel na over de stappen die we moesten zetten, maar volgden ook ons hart in het maken van keuzes. Ik ben goed in relativeren, waardoor ik meestal het beste kon maken van de ingewikkelde situatie.”
“De zwangerschap was ongepland, dus waren we er erg van geschrokken. Ik werkte in die tijd en woonde thuis en mijn vriend studeerde nog. Toch besloten we er samen voor te gaan. We waren toen op zoek naar een plek om samen te wonen. Gelukkig hoorden we in die tijd ook dat we in een appartement konden trekken. Alles kwam samen, waardoor ik het idee had dat God erbij was. We geloofden dat Hij voor ons zou zorgen en dat deed God dus ook. Die tijd vonden we heel erg spannend, maar wisten we ook dat we het over ons heen moesten laten komen. Inmiddels zijn mijn man en ik ruim een jaar getrouwd en hebben we twee prachtige dochters: Noé en Zoë.”
Ik geloof dat God mij en ons nooit in een situatie zou brengen die we niet aankunnen
“Ik geloof dat God mij en ons nooit in een situatie zou brengen die we niet aankunnen. Niet alles in het leven is makkelijk, maar Hij heeft ons ook heel veel mooie dingen gebracht. Zo hoorden we op de dag dat ik erachter kwam dat ik zwanger was van Zoë, dat we naar een groter huis mochten verhuizen. Dit huis is groot genoeg voor ons gezin en ik geloof dat God hier een rol in heeft gehad.”
“Toch zijn er niet alleen mooie dingen gebeurd. Mijn man heeft begin vorig jaar te horen gekregen dat hij epilepsie heeft. We dachten dat hij paniekaanvallen had af en toe en hij ging daar ook voor naar de psycholoog. Op een dag besloten we met z’n tweetjes op vakantie te gaan naar Spanje om tot rust te komen. In de eerste nacht werd ik wakker, omdat mijn man een epileptische aanval kreeg."
Het moest gewoon zo zijn en ik had het niet anders gewild
"De ambulance kwam en hij werd naar het ziekenhuis gebracht, waar hij nóg een aanval kreeg. Hier werd hij een aantal dagen in slaap gehouden. We hadden geen idee hoe en of hij eruit zou komen. Dat is het meest moeilijke en enge wat ik ooit heb meegemaakt in mijn leven. Gelukkig konden we na een week weer naar huis. Nu is hij gediagnosticeerd met epilepsie en slikt hij daar elke dag pillen voor, wat ik wel heftig vind.”
“Ook in die tijd heb ik God heel dichtbij ervaren. In Spanje spreken ze slecht Engels, waardoor ik niet goed met die mensen kon communiceren. Ik voelde me best alleen en heb troost gevonden bij God. Gelukkig was er ook een aantal mensen die zagen dat ik het moeilijk had en mij wilden helpen. Zo ben ik overladen met knuffels en gebeden van mensen die ik niet kende en niet kon verstaan. Ik was daar erg van onder de indruk. Nu kan ik terugdenken aan die tijd en herinnerd worden aan het feit dat Hij er écht bij is!”
“Al met al zijn we heel gelukkig. Het gaat heel goed met ons: mijn man heeft een vaste baan en is bijna afgestudeerd. Ik heb ook een vaste baan en begin na de zomer aan de studie Rechten. Daarnaast wonen we in een groter huis en hebben we twee geweldige dochters. Het moest gewoon zo zijn en ik had het niet anders gewild. Ik heb geleerd om altijd dankbaar te zijn voor wat je hebt en niet te veel naar anderen te kijken. We maken het beste van wat we hebben, ondanks dat het niet altijd makkelijk is. Ook proberen we vaak stil te staan bij alle mooie dingen en proberen God hier zoveel mogelijk voor te danken.”
Tijdens haar zwangerschap was Liesyenne nog heel bang dat ze geen goede moeder zou worden. Wij spraken haar na de geboorte van haar eerste dochter Noé.
