“Mijn vader en moeder schrokken ontzettend toen ik op mijn 20^e zwanger werd. Ik leerde mijn vriend Sven* kennen op school. Het was liefde op het eerste gezicht, we weten nog precies wanneer we elkaar voor het eerst zagen. Sven weet zelfs nog precies welke kleren ik die dag aanhad! Toen ik zwanger werd, waren we al wel verloofd, maar we hadden geen geld en geen huis. Ook zat ik in het laatste jaar van mijn studie pedagogisch werk. Voordat we een officiële zwangerschapstest hadden gedaan, wisten we al zeker dat we – als ik zwanger zou zijn - het kindje zouden houden. Abortus is voor ons geen optie en we houden ontzettend veel van elkaar, dus de baby was welkom.”

Snel trouwen

“Omdat het kindje op komst was, wilden we snel trouwen. Niet omdat het moest, maar omdat we al verloofd waren en we dit echt graag wilden. We hebben toen in 3 maanden een bruiloft gepland en ik paste gelukkig nog prima in mijn bruidsjurk. Na de geboorte van Floor heb ik mijn studie weer opgepakt. Dit leek goed te gaan tot ik plots ’s nachts enorme pijnaanvallen kreeg. De dokters konden niets vinden en ik ben een half jaar lang van het kastje naar de muur gestuurd. Uiteindelijk bleek het galsteen te zijn. Ik ben in die tijd wonder boven wonder afgestudeerd, ondanks de pijn. Zonder pijnstillers kon ik niet eens met mijn dochtertje de trap oplopen.”

Ik ben goed in zwanger worden, niet in zwanger zijn

“Na twee operaties werd de pijn minder. Daarna hebben Sven en ik de keuze gemaakt, zolang je daar zelf voor kan kiezen natuurlijk, om nog een kindje te krijgen. Ook hier kwam het er weer op neer dat ik heel goed ben in zwanger worden, maar niet in zwanger zijn. Tijdens mijn tweede zwangerschap kwam ik zelfs in een rolstoel terecht. Beide zwangerschappen waren een aanslag op mijn lichaam, maar als ik kijk naar mijn kinderen zou ik het zo weer overdoen.”

Je bent nog zo jong.. Wanneer ga je nou eens sollciteren?

“Nu mijn gezondheid beter is, heb ik er toch voor gekozen thuis te blijven. Dit omdat ik er van overtuigd ben dat het voor mijn kinderen belangrijk is om veel en vaak bij hun moeder te zijn. Ik wil ze een sterke basis meegeven. Ook zitten we in de luxe positie dat Sven genoeg geld verdient om ons te onderhouden. De keuze om thuis te blijven wordt in mijn omgeving niet gewaardeerd. Het beeld heerst dat ik lui ben of dat ik me ontzettend ga vervelen omdat ik als jonge vrouw besluit om thuis te blijven. ‘Wanneer ga je nou eindelijk eens solliciteren?’ vraagt mijn zus bijvoorbeeld regelmatig.”

Schaamte om te zeggen wat ik doe

“Ondanks dat ik helemaal achter mijn keuzes sta, voel ik soms toch schaamte. Als iemand in een eerste ontmoeting vraagt wat voor werk ik doe, vind ik het lastig om te zeggen dat ik full-time moeder ben en daar ook echt van geniet. Iedereen moet een steentje bijdragen aan de maatschappij en ik merk soms dat mensen vinden dat ik dat op deze manier niet doe. Maar wat mensen ook zeggen, uiteindelijk kies ik voor mijn kinderen, zij staan bovenaan. Dat is ook het advies dat ik mee wil geven aan iedereen die lastige keuzes moet maken: Heb duidelijk wat jij belangrijk vindt en houdt daaraan vast, ook als er kritiek komt. Praktisch helpt het mij ook om bijvoorbeeld lid te zijn van Facebookgroepen met mensen die hetzelfde denken. Op die manier heb ik veel mensen leren kennen en hechte vriendschappen opgebouwd. Deze meiden zie ik ook regelmatig in real-life."

*De geïnterviewde wilde graag anoniem blijven. Daarom zijn de namen in het artikel verzonnen. Ook de foto is niet van de geïnterviewde. De echte namen zijn bij de redactie bekend.

Kim werd jong moeder en hield haar zwangerschap vijf maanden lang geheim: "Met een sjaal bedekte ik mijn zwangere buik." Lees haar verhaal door hier te klikken.