Leestijd: 4 minDoor Daniëlle van den Brun
Veel van ons hebben vast wel eens een snoepje gestolen bij Kruidvat. Grote kans dat je moeder je op heterdaad betrapte, je een preek kreeg en het daarna nooit meer hebt gedurfd. De eerste keer dat Jarno (19) iets stal was ook bij Kruidvat, maar dat bleef niet bij één snoepje: “Chocoladereep in de ene zak, blikje energy in de andere en weg was ik.”
“In groep 7 heb ik voor het eerst samen met een vriend van me gestolen: drie kilo snoep bij Kruidvat. Ik voelde me totaal niet schuldig. Het voelde juist wel goed om zoveel eten te hebben zonder dat ik ervoor had betaald. In de eerste klas werd het stelen steeds erger. Ik had niet heel veel vrienden, dus ik dacht dat ik vrienden kon maken door eten voor ze te stelen. Dan zouden ze me wel mogen. Ik heb toen echt veel gestolen voor ze. Mijn grootste buit was dertien Tony Chocolonely’s en flesjes cola voor mijn twaalf vrienden en mij.”
“De jaren daarna bleef ik doorgaan met het stelen van eten en drinken. Het gaf me een enorme kick. Soms deed ik het samen met vrienden, maar vaak ook als ik alleen boodschappen deed voor mijn ouders. Ik heb geen idee hoe supermarkten het zo lang niet door hebben gehad. Ze maakten het me heel makkelijk om wat mee te nemen: chocoladereep in de ene zak, blikje energy in de andere en weg ben je. Uiteindelijk heb ik ook geld gestolen van mijn ouders of veel te dure tikkies gestuurd. Ik heb al die jaren ook nooit gedacht: wat vindt God hier eigenlijk van?”
Die avond heb ik voor het eerst in jaren weer gebeden
“22 maart 2022 liep ik weer naar de zelfscan met mijn zakken vol gestolen eten. Daar zag ik opeens de eigenaar van de supermarkt staan en toen wist ik: ‘ik zit in de problemen.’ Ik probeerde onopgemerkt weer terug naar de schappen te lopen, maar hij had me al gezien en kwam achter me aan om me te vertellen dat ik met hem mee moest komen. Ik werd in een hokje gezet en de politie werd gebeld. Met de twee agenten heb ik een tijd gepraat over hoe het gaat op school en wat ik later wilde worden. Dat vroegen ze natuurlijk om te checken of het wel allemaal goed met me ging, maar ik vond het best gezellig. Totdat ze zeiden dat we naar mijn vader moesten gaan om alles op te biechten.”
“Ik vond het heel eng om mijn vader te vertellen dat ik de afgelopen jaren voor duizend euro aan eten en drinken uit de supermarkt had gestolen en zelfs geld van hem en mijn moeder had gepakt. Uiteindelijk was hij minder boos dan ik verwachtte, maar vooral verdrietig. Ik maakte met hem en de agenten de afspraak om vanaf dat moment écht te stoppen met al het stelen. Het kwam nu echt binnen dat ik het flink had verknald. Die avond heb ik voor het eerst sinds jaren weer gebeden. Ik bad voor de mensen om me heen en de supermarkt waar ik al die jaren van had gestolen. Dat het uiteindelijk ook voor hun goed af zou lopen.”
“Een paar dagen later waren met ouders samen met de politie en de supermarkteigenaar op het idee gekomen om mij een soort taakstraf te geven: ik moest gaan werken bij de supermarkt waar ik was betrapt, totdat ik mijn schuld had terugbetaald in werkuren. Ik zag het als leiding van God dat ik het op deze manier recht kon zetten. Het fijne was dat niemand, behalve de eigenaar, van het supermarktpersoneel wist dat ik degene was die had gestolen. Daar werken was daardoor heel erg gezellig. In de meivakantie heb ik al mijn schuld afbetaald, maar ik werk er nog steeds en krijg nu gewoon salaris.”
“Na dit alles heb ik nooit meer wat gestolen. Wel voelde ik in het begin nog wel erge drang om toch iets stiekem mee te nemen, maar inmiddels niet meer. Ik heb ook veel mensen om me heen waar ik goed mee kan praten als het wat minder gaat. Ik weet nu dat God me heeft vergeven voor al die diefstallen en dat geeft een enorme opluchting en rust.”
