“Ik beviel op mijn 15e van mijn zoontje Levi”

Wendy: “Ik kwam na zes weken erachter dat ik zwanger was, doordat ik niet meer ongesteld werd. Na de zwangerschapstest wist ik het zeker: ‘Ik was zwanger.’ We deden het met een condoom en ik zat niet aan de pil. Ik heb aan mijn ouders om de pil gevraagd en toen vroegen ze of ik seks had. Dat wilde ik natuurlijk niet vertellen. Ik dacht na wat erover in de Bijbel stond, maar het interesseerde mij niet op dat moment. ”

De pil

Corrie: “Ik ben tegen seks voor het huwelijk. Daar heb ik het ook met haar ex-vriend over gehad. Hij beloofde uit zichzelf dat ze het niet zouden doen. Toen zei Wendy: ‘Zijn moeder vindt dat ik aan de pil moet.’ Ik zei: ‘Waarom moet dat dan? Hebben jullie seks?’ Ze zei nee en ik vroeg: ‘Zijn jullie van plan om seks te gaan hebben?’ Haar antwoord was weer nee. Ik vond het niet nodig, want ze was pas 14 jaar en kende hem pas vijf maanden. Ik heb het verkeerd geïnterpreteerd. Wendy heeft blijkbaar niet rechtstreeks om de pil durven te vragen. Als ik geweten had dat zij aan gemeenschap deed, had ik haar de pil wel gegeven.

Uiteindelijk zit niemand hierop te wachten. Op het moment zelf was ik erop tegen, omdat ze alles met nee beantwoordde. Ik heb er verder niet meer over nagedacht. Het is achteraf makkelijk praten. We zijn dolgelukkig met Levi, maar als het had gekund wilden we dit soort dingen voorkomen. Een kind van 14 jaar een pil geven is ook niet de juiste manier. Dan lijkt het alsof we toestemming zouden geven terwijl we dat juist niet wilden.”

Vertellen aan mijn ouders

Wendy: “Ik ging met mijn ex-vriend naar mijn ouders. Ik was eerst heel bang voor de reactie van andere mensen, maar ook opgelucht zodat ik het niet meer voor mezelf hoefde te houden. De rest van mijn gezin zat nog in de keuken. Mijn ex-vriend en ik vertelden het samen aan mijn ouders. Mijn moeder moest eerst huilen. Mijn ouders vertelden het aan mijn zussen en die schrokken daar heel erg van. Een paar weken later werd het aan de familie en de rest van de omgeving verteld.”

Corrie: “Ik was ontzettend boos en heel verdrietig tegelijk. Ik heb tien minuten stil zitten huilen, totdat mijn eerste boosheid weg was. Ik dacht: ‘Als ik mijn mond opendoe dan gaat het niet goed. Dan ga ik alleen maar verwijten en boos doen. Hoe kan je zo stom zijn?’ We hadden vaak genoeg gezegd dat zij geen seks mochten hebben.”

Wij schaamden ons als ouders en het voelde alsof we een beetje gefaald hadden

Reacties vanuit de omgeving

Wendy: “Mijn ouders hebben aan de kerk verteld dat ik zwanger was. Het viel mij niet op dat de kerk er negatief over was. Mensen van de generatie van mijn ouders vonden het echt niet kunnen. Mijn klasgenoten en vrienden reageerden er niet echt op. Tijdens mijn zwangerschap kon ik gewoon chillen met vrienden. Ik raakte ze niet kwijt. Soms werd ik in de bus een nageroepen en zeiden ze sl*t of ho*er tegen me. De extreme reacties kan ik niet herinneren.  Ouders van mijn vriendinnen kenden mij al langer. Ze vonden het knap dat ik de keuze maakte om Levi te houden. Bij het opgeven van de geboorte van Levi werden mijn ouders raar aangekeken. Zij moesten ook mijn geboortedatum doorgeven en toen zeiden de mensen van het loket tegen elkaar van: ‘Oh ze is nog maar 15 jaar.’ Het is natuurlijk niet iets normaals. Mijn ouders voelden zich daar wel een beetje naar over. Ik sluit mezelf van dit soort reacties af.”

Corrie: “De meeste mensen vonden het heel vervelend voor ons. Iedereen begreep dat het veel zorgen en vragen met zich meebracht. We kregen geen negatieve reacties. Ik hoorde van één persoon dat er achter onze rug om wat negatieve reacties waren. Wij hebben van de omgeving vooral steun ervaren. Zowel binnen als buiten de kerk, van vrienden en vage kennissen. Dat heeft ons enorm verrast. Wij schaamden ons als ouders erg en het voelde alsof we een beetje gefaald hadden. Niemand leek ons hier verantwoordelijk voor te houden. Mensen vonden het naar voor ons.” 

Geen adoptie, abortus of pleeggezin

Wendy: “Ik wilde geen abortus plegen. Ik kan het niet aan om het leven van een kindje te ontnemen. Ik heb wel gedacht aan adoptie, maar bij abortus en adoptie kan je je kind nooit meer terugkrijgen. De vader van Levi komt zelf uit een pleeggezin. Ik wist dat hij vaak verhuisde van het ene naar het andere adres. Zo’n kind heeft dan geen zekerheid dat hij ergens kan blijven. Dat wilde ik Levi niet aandoen. Ik dacht als ik het dan toch houd, dan voed ik het liever zelf op.”

Corrie: “Ik geloof niet dat ik abortus goed had gevonden. Het zou dan echt tegen mijn zin in zijn gegaan en zonder toestemming. Ik heb altijd tegen haar gezegd: ‘Ik ben blij dat jezelf besloten hebt dat je geen abortus wilde doen.’ Dat maakt het een stuk makkelijker dan dat wij haar zouden dwingen om het kind te houden.”

Ik ben vanbinnen heel lang boos geweest op Wendy

Bevallen in eindexamenjaar

Wendy: “In januari 2016 beviel ik van mijn zoontje Levi. Met school had ik geregeld dat ik vooruit kon werken en eerder schoolexamens kon maken. Op deze manier heb ik mijn diploma in mijn examenjaar gehaald. Mijn moeder werkte toen nog niet en kon op Levi passen. Nu past mijn moeder twee dagen per week op en gaat hij twee dagen per week naar het kinderdagverblijf. Ik doe nu een opleiding en ben één dag vrij, dan zorg ik voor hem.”

In 2016 (het jaar dat Wendy beviel) waren er 2214 tienermoeders die een kind kregen. 95 tienermoeders waren 16 jaar of jonger. 192 tienermoeders waren 17 jaar. De rest was 18 of 19 jaar. (Bron: CBS en Jeugdmonitor)

Corrie: “Ik ben vanbinnen heel lang boos geweest op Wendy. Ik was net weer aan mijn eigen carrière begonnen en dat kon ik meteen in de ijskast zetten. Wendy gooide niet alleen haar eigen toekomst om, maar ook die van mij. Pas toen we samen een babykamer gingen maken in de zesde maand van haar zwangerschap ben ik het leuk gaan vinden. Levi is met alle blijdschap ontvangen. Het is maar goed dat een zwangerschap negen maanden duurt, dan kun je ernaartoe groeien.”

Levi ziet zijn vader vier keer per jaar

Toekomst

Wendy: “Ik zou niet meer zonder Levi kunnen, ik ben eraan gewend en ik hou van hem. Een kind is het mooiste wat je kunt krijgen en daar moet je van genieten. Alles gebeurt met een reden. Ik heb ook wel moeilijke momenten, maar dan denk ik: ‘Ik doe het voor Levi.’ De vader van Levi was in het begin nog beeld. Later heb ik het uitgemaakt. Hij wilde het ene moment contact met Levi en het andere moment niet. We hebben geen afspraken gemaakt over maandelijkse bezoekjes.

Als hij hem wil zien moet het van zijn kant komen. We kunnen niet steeds tegen Levi zeggen dat hij niet komt. Levi ziet zijn vader nu vier keer per jaar op onder andere verjaardagen. Zijn vader woont een dorp vlakbij ons. Ik denk dat het beter is dat we niet meer bij elkaar zijn. Als Levi vragen heeft, hoop ik dat hij ze ook aan zijn vader kan stellen. Na mijn studie wil ik gaan werken en samen met Levi een huisje zoeken. Ik hoop dat ik op een dag een leuke vriend vind die een goede papa voor Levi wordt.”