Au. De Bijbel staat er bol van. Het is echt bizar hoe radicaal God eigenlijk is. Neem bijvoorbeeld het idee van het jubeljaar (Deuteronomium 15:1-6). Eens in de zoveel tijd drukt God als het ware op een grote reset-knop als de boel weer eens flink is vastgelopen. Alle schulden moeten worden kwijtgescholden. Iedereen mag opnieuw beginnen. Dat is ook wel nodig met mensen, want wij creëren met onze hebzucht makkelijk systemen die ongelijkheid alleen maar versterken. Zo droeg God Zijn volk op om naar elkaar om te zien, elkaar lief te hebben. Jezus deed het
En dan komt Jezus op het podium. Hij ging nóg een stap verder. Hij vertelde niet alleen over naastenliefde, Hij deed het. Hij leefde onder ons. Jezus werd eigenlijk zelf een dakloze. Hij had niet altijd een plek om te slapen (Lucas 9:58). En met wie trok hij op? Met mensen die lepra hadden (Mattheus 8:2-3), met vrouwen die in zijn cultuur minderwaardig waren (Lucas 10:38-42) en met kinderen die niet meetelden (Lucas 18:16). Hij ontmoette mensen waar de samenleving op neerkeek zoals een Samaritaanse vrouw (Johannes 4:1-42). En met wie ging Jezus eten? Met alcoholisten, hoeren, bedriegers en ander uitschot (Lucas 5:27-32). Jezus hield van mensen. Juist van gasten als Dawud. Ook van hen die niet zo makkelijk zijn om van te houden.

Jezus vertelt een verhaal waarin hij uitlegt wie je naasten eigenlijk zijn. De meeste kennen het wel: de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan (Lucas 10:25-37). Een man wordt beroofd. Een Jood. En vervolgens ligt hij te creperen op de weg. Bijna dood. Een priester komt langs. Doet niets. Een Leviet komt langs. Doet ook niets. Twee mannen met status in die tijd. En Joden. Mensen van zijn volk. En dan een Samaritaan. Iemand waarop werd neergekeken. Een soort van vijand. En wat doet hij? Hij helpt de man. Geeft hem alles wat hij nodig heeft. En dan stelt Jezus de vraag: ‘Wie was de naaste voor de beroofde man?’ Die Samaritaan natuurlijk. Maar dan zegt Jezus: ‘En dat moet jij ook doen.’ Wát moet jij ook doen? Wie is je naaste? Iedereen is je naaste! En het is aan jou om ze lief te hebben. Misschien wel in het bijzonder de mensen die niet als je naasten voelen. Geef ’m een naam
Dan kan Jezus volgen een beetje pijn gaan doen. Niet voor niets zegt Jezus: ‘Denk er goed over na voor je mij gaat volgen. Want het gaat je wat kosten.’ Namelijk dat je mensen echt lief gaat hebben. Vooral die moeilijke ‘gevallen’ die je liever uit de weg gaat. Jezus daagt je uit dat je hen niet langer op een afstandje houdt, maar ze een gezicht geeft, een naam.  En dat is misschien een mooi punt om te beginnen. Vraag eens naar een naam. Als een dakloze of een straatkrantverkoper mij iets vraagt, dan vraag ik vaak: ‘Hoe heet je?’. Dat moet je ook eens doen. Dan krijgt die naaste een naam en komt het dichterbij. En dan is de stap naar: ‘Kan ik wat voor je meenemen uit de supermarkt, Dawud?’ een stuk kleiner. Hij vraagt dan steevast om energiedrankjes. En die koop ik dan maar. Tekst: Jurjen van Houwelingen