Leestijd: 3 min
Alles laten vallen om Oekraïense vluchtelingen aan de Poolse grens te helpen, Florus en Dion deden het. Zij vertrokken afgelopen week met een auto vol spullen die kant op om mensen uiteindelijk naar hun bestemming te helpen.
“Ik kwam een bericht tegen in de krant, over een jongen, Oscar, die pendeldiensten deed voor Oekraïense vluchtelingen. Dit sprak mij ontzettend aan. Ik deelde het met mijn vriend Dion, en hij was ook enthousiast. Via Oscar hebben we uiteindelijk kunnen regelen dat we ook die kant op konden. Zonder hem hadden we dit nooit gedaan. Daarheen gaan moet wel ergens op slaan, Oscar heeft dat concreet gemaakt. Er komen veel vluchtelingen in korte tijd de grens over, die hoopten wij naar hun bestemming te helpen met onze auto.”
“Als we daar toch heen gingen, wilden we niet met lege handen aankomen. Toen onze omgeving ontdekte dat we dit gingen doen, hadden we binnen korte tijd veel geld voor benzine en spullen binnen. Dat was mooi om te zien en voor mij echt een bemoediging: we doen dit als een team en niet met z’n tweeën.”
“Bij aankomst werden we heel hartelijk ontvangen. De spullen die we mee hadden, waren hard nodig en werden binnen een paar minuten verdeeld. Het is indrukwekkend om te zien hoeveel vrijwilligers hier rondlopen. Wel was het even zoeken naar wie onze hulp goed kon gebruiken. We hadden gehoopt dat we veel mensen in korte ritjes naar het treinstation konden brengen, maar er blijken al veel touringbussen te zijn waarmee dat gedaan wordt. Sommige mensen hebben behoefte aan een directe verbinding naar hun locatie, die kunnen wij nu helpen. Zo brachten we een moeder en haar één-jarige dochter naar Warschau. Voor haar was het niet te doen om vijf keer over te stappen in de trein. Drie-en-een-half uur in een auto met iemand die geen Engels spreekt, is best zwaar, maar toch zijn we blij dat we dit kunnen bieden. Uiteindelijk hebben we meer dan 25 mensen naar een volgende bestemming mogen brengen. ”
“We hebben vooral vrouwen en kinderen weggebracht. Het is lastig communiceren omdat haast niemand Engels spreekt. Wel merk je dat iedereen al een lange tijd heeft gereisd en moe is. Toch zijn ze erg vriendelijk. Ze vinden het bijzonder dat we helemaal vanuit Nederland naar Polen zijn gekomen. In de auto bellen ze veel met hun familie. Je bent nieuwsgierig naar hun verhaal, maar mensen zijn vaak heel moe, en het gaat natuurlijk niet om mij.”
“Het liefst zou je heel veel mensen heen en weer rijden, maar dat is helaas niet mogelijk. Nu beteken je heel veel voor weinig mensen. Je brengt ze naar een plek waar ze opgevangen worden en laat ze niet aan hun lot over. Dus al voelt het soms niet nuttig, dat is het wel.”
Wil je Floris en Dion volgen of zelf wat bijdragen? Dat kan via hun Instagram
