Ex-gabber Jeremy (20) wil leven voor God: ‘ik heb veel ellende meegemaakt’
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Jeremy (20) is nog jong als het thuis niet zo lekker gaat. Als kind mist hij de aandacht en liefde die hij nodig heeft. Op zijn vijftiende komt hij in aanraking met de hardcore wereld, een warm bad vol liefde. Dit was precies waar hij al die tijd naar zocht. Of toch niet?
“Ik heb niet de jeugd gehad die een kind zou moeten hebben. Ik heb veel meegemaakt waardoor ik behoefte had aan aandacht. Thuis was het niet altijd fijn omdat mijn ouders gingen scheiden, op school werd ik erg gepest, buitengesloten en eigenlijk kon ik nergens mijn plekje vinden. Ik was op zoek naar een plek waar mensen mij wel zagen en accepteerde voor wie ik ben. Op mijn vijftiende kwam ik in aanraking met de hardcore wereld, toen dacht ik dat ik het plekje had gevonden.”
“Er zijn vaak veel vooroordelen over de hardcore wereld, maar eigenlijk zijn het echt hele lieve mensen. Het is zo’n warm bad, waar iedereen iets heeft meegemaakt en daardoor elkaar accepteert voor wie ze zijn. Toen de pesterijen op de middelbare school nog erger werden en ik zelfs fysiek mishandeld werd, begon ik mij enorm te isoleren. Ik was zo boos op mensen. Ik had veel verdriet omdat ik het niet zelf kon oplossen. Maar in die wereld leek het alsof ik niet alleen was. Met mijn Australian broek aan en een ‘100% hardcore’ shirt was ik één van hen. Het is één grote familie die je liefde geeft en laat zien dat er een uitlaatklep is (hardcore) om even de pijn te vergeten. Mijn volle focus was dus daarop. Maar dat betekent niet dat de pijn helemaal weg is.”
“Op mijn zeventiende kon ik de druk van het leven niet meer aan en ik werd depressief. Ik had herbelevingen van de trauma’s die ik heb meegemaakt. Ik wilde door, maar ik wist niet hoe. Ik kreeg al paniekaanvallen als ik naar de supermarkt ging. Ik voelde een leegte en wilde wegrennen om de pijn te vermijden. Ik was zo hopeloos dat ik gewoon dood wilde; dat was de enige manier om rust te krijgen. Dat is wat ik dacht tot de lente van 2021. Ik kom uit een heel christelijk dorp en heb van kleins af aan het geloof een beetje meegekregen. Ik kan me dat moment nog zo goed herinneren: ik was in mijn kamer en schreeuwde het uit naar een God, die ik op dat moment nog niet kende. “ALS U ECHT BENT HELP ME, ANDERS MAAK IK ER DEZE WEEK NOG EEN EINDE AAN.” Wat hierna gebeurde is met geen pen te beschrijven.”
“Na dat intense moment in mijn kamer, durf ik te zeggen dat m’n leven compleet veranderd is. Ik had een ontmoeting met Jezus. Nee ik kon Hem niet zien, maar ik ervaarde een rust en liefde die ik écht niet eerder heb ervaren. Vanaf dat moment ging alles heel snel. Mijn mentale gezondheid werd beter en ik had weer hoop. Iets wat ik kwijt was geraakt. Een paar maanden later heb ik mij laten dopen en kwam ik weer in contact met een jongen van de basisschool toen ik een Alpha cursus ging volgen. Hij was zo verbaasd dat ík tot geloof was gekomen, volgens hem was ik de laatste persoon waar hij dat van verwacht had. Samen volgden we de cursus. Hier leerde ik nog meer over het geloof en kwam het echt tot leven.”
“Nu een paar jaar later durf ik te zeggen dat God echt mijn leven heeft veranderd. Ik heb weer zin om te leven en durf mensen weer toe te laten. Het is nog steeds een proces om alle trauma’s te verwerken, maar ik heb weer hoop. Het was lastig om de hardcore wereld en alle mensen achter te laten, maar het matcht niet meer met het leven dat ik nu wil leven. Ik zit nu op een op een bijbelschool waar ik mij een jaarlang focus op God.
Als ik soms terugdenk aan de Jeremy van toen ben ik trots op de persoon die ik nu ben. Nog steeds herstellende van alle ellende, maar niet meer zo boos op de wereld. Ik zou tegen die oude Jeremy willen zeggen: Relax, het komt allemaal goed. Ookal voelt het nu niet zo. Je hoeft niet te vluchten van alle pijn en bevestiging te zoeken bij mensen. Je bent goed zoals je bent en weet dat Jezus van je houdt.”
