Bij de opnames van Campfire II: Simplicity waren vrienden, familie en een handjevol fans aanwezig. Op die laatste woorden – ‘fans’ en ‘aanwezig’ – volgt protest. “Nee, we aanbidden met z’n allen. Ik zie ons niet als een band met fans, ik zie ons als een familie.” Het lijkt bijna alsof Gareth het idee van fans hebben ongemakkelijk vindt. “Misschien wel een beetje, ja. Er heerst op sommige plaatsen een rare celebrity-cultuur, vind ik. Het is helemaal niet verkeerd om helden te hebben, om tegen mensen op te kijken of om mensen inspirerend te vinden. Het moet echter wel gezond blijven. Als iemand tegen me zegt dat ik de meest geweldige persoon ooit ben, kan ik daar veel minder mee dan wanneer iemand zegt dat een liedje van ons hem of haar bemoedigt en dat we inspireren. Ik denk dat we daarom ook zo van de kampvuurtjes houden; er is geen podium, we staan op hetzelfde level en Jezus staat centraal. Te veel roem kan onze missie in de weg staan.” Missie
Die missie is interessant geformuleerd. Rend Collective wil in hun muziek een eerlijke en natuurlijke verbinding hebben met God. Ze willen een omgeving creëren waarin mensen God echt kunnen ontmoeten. “Bestaan er dan ook ‘oneerlijke’ connecties met God?” vraag ik me af. Op het moment dat ik denk dat hij antwoord gaat geven, stopt hij nog even om iets langer na te denken. Het is een mooie eigenschap die me het hele gesprek al opvalt. Hij weegt woorden nauwkeurig af. “Ja, ik zie dat die bestaan”, zegt hij dan. “In mijn eigen leven net zo veel als bij anderen. Ik noem dat weleens ‘je zondagse kleren aantrekken’. Je gedraagt je zoals van je verwacht wordt. Soms letterlijk in je gedrag, maar het gebeurt ook spiritueel. Mensen zijn soms geneigd hun geestelijke zondagse kleren aan te trekken als ze tot God bidden. Ze willen er op hun best uitzien, maar natuurlijk heb je het ook weleens moeilijk of ben je gewoon heel moe. Ik denk dat je dat best tegen God kunt zeggen, dat eerlijkheid belangrijker is dan goed overkomen. Met Rend Collective ben ik vijf dagen in de week bezig met worship, moet je nagaan hoe moeilijk ik het af en toe vind om altijd eerlijk en echt te zijn voor God. Dat is wel waar we als familie naar streven: een eerlijke verbinding.”

“Een periode waarin ik het moeilijk vond om zo veel met worship bezig te zijn, was toen mijn vrouw Ali een miskraam had gehad. We hadden zo veel vragen. Het was een verschrikkelijk moeilijke tijd voor ons allebei. Ali zit ook in de band en avond na avond moesten we samen de kracht vinden om te aanbidden. Die steun vonden we onder andere in onze song Every Giant Will Fall. Mensen denken weleens dat elke reus, elk obstakel, valt in dit leven als je maar in Jezus gelooft, maar dat is niet zo. Het liedje gaat verder met een belofte: ‘I can see the promised land, though there is pain within the plan.’ Soms word je bevrijd van pijn in dit leven, maar soms ook pas als Jezus terugkomt. Een concreet voorbeeld van een giant in mijn leven die wél viel, was toen ik genezen werd van astma. Ik heb mijn eerste marathon gerend, dat had ik nooit verwacht.” Ik had op mijn beurt nooit verwacht dat Gareth ooit astma heeft gehad. Hij heeft energie voor honderd en gaat tekeer op het podium alsof hij naast drummer ook aanbiddingsleider, gitarist en zelfs stagemanager is. Dat maakt deze groep zo uniek. Er is geen onderscheid. Iedereen hoort erbij en iedereen is gelijk. We maakten kennis met ze op de EO-Jongerendag in 2014. Ze lieten elke voet dansen. Ik zie nu al uit naar 10 juni 2017. Kater
Tegelijkertijd maakt zo’n geweldig optreden me bang voor dat gigantische katergevoel van de volgende dag. Niet alleen in energie, maar juist ook in geloofsbeleving. Waar blijft dat blije aanbiddingsgevoel toch altijd de ochtend erna? Is worship dan niet gewoon maar een gevoel? “Ik denk wel dat zo’n kater komt, maar niet dat je er bang voor moet zijn. En ook niet dat het betekent dat worship alleen gevoel is”, antwoordt Gareth. “Tijdens zo’n avond wordt alles uitvergroot. Dat is ook zo met een concert van Coldplay. Je laat je gaan, hebt een goede tijd met vrienden. Bij worship stel je je tijdens zo’n avond nog meer open voor God. De volgende dag kan het dan lijken alsof dat gevoel weg is, omdat het spektakel eromheen weg is. Maar geloof me, de volgende morgen begint het avontuur pas. Het gaat zeker niet om het gevoel, want God werkt gewoon door. Er liggen ’s ochtends zo veel mogelijkheden voor je klaar die je kunt pakken. Je kunt opstaan en voor God leven. Als iedereen het leven leeft met een ochtendgevoel, bereiken weinig mensen maar iets. Ik vergelijk het zelf vaak met een relatie of huwelijk: is het belangrijk dat je je constant verliefd voelt of dat je toegewijd bent aan die persoon? Ik denk het laatste. Soms heb je verliefde momenten met iemand en besef je hoeveel je van hem of haar houdt. Dat is met God hetzelfde. Worship beleven is zo’n romantisch moment met hem, maar toegewijd ben je ook de volgende dag nog. Ik ervaar niet bij elk concert van begin tot eind zo’n moment, maar God laat me altijd wel iets zien van wat hij aan het doen is. Soms bij mijzelf en soms door me gewoon naar mensen te laten kijken die meezingen. Dan dank ik God tijdens het zingen en weet ik weer waarom we dit werk doen.”

Voor dit werk ruilde Rend Collective Ierland in voor de Verenigde Staten. “Cultuurverschillen zijn soms lastig. We proberen om onszelf te blijven, maar we moeten wel rekening houden met de cultuur. Religie en politiek zijn hier in Amerika veel meer met elkaar verbonden dan in Ierland, bijvoorbeeld. Verschillen zitten ook in kleinere dingen en in elk land waar we optreden, moeten we ons een beetje aanpassen. In Nederland maken we niet te veel Ierse sarcastische grappen, die worden vaak als grof en arrogant geïnterpreteerd.” “Deze verhuizing en dit werk vormen een mooi avontuur, maar het vraagt dus ook aanpassing van ons. Zo missen onze twee kinderen hun opa en oma. We zijn nooit verhuisd om de coole band uit te hangen. Daar hadden we ons huis en onze Ierse familie niet voor opgegeven. We geloven dat we hiertoe geroepen zijn en dat het onze missie is om mensen in verbinding met God te brengen. Dat doen we niet als band, maar als familie. We zetten relaties voorop en de muziek werkt daaraan mee. Mensen denken vaak dat ze naar een optreden komen om ons te zien, maar wij komen ook om hen te zien”, lacht Gareth. “Iedereen is onderdeel van Gods familie.”