“De eerste vraag was: Wat is het ergste wat je ooit hebt gedaan?”
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
De diepste geheimen bewaar je in het duisterste kamertje van je hart. Dat weet Noah (18) ook en dus was het tijd voor verandering. Samen met twee goede vrienden vormt hij een ‘band’: een groep waarin al hun geheimen, zonden en worstelingen aan het licht worden gebracht.
“We hebben elkaar leren kennen op een Bijbelschool. Een van de sprekers daar vertelde over het hebben van een ‘band’. Zoals je kerk en huiskringen kunt hebben, is een band een nog kleinere groep gelovigen. Oppervlakkigheid is er niet bij. Als drie mannen besloten we zo’n groep te vormen. Een keer in de week komen we samen, meestal na de kerkdienst. Dan bespreken we de struggles, verleidingen en zonden van afgelopen week. Deze jongens zijn de enige twee die mijn diepste geheimen kennen. Dat is intens, maar ook zo belangrijk!”
“We beginnen onze ontmoeting met aanbidding en gebed. Hiermee willen we God zoeken en Hem uitnodigen. De focus ligt op Hem; we willen niet dat het mensenwerk wordt. Vervolgens geven we een voor een antwoord op deze vijf vragen: Welke zonde heb jij gedaan sinds de vorige meeting? Met welke verleidingen heb jij te maken gehad? Hoe ben je ervan bevrijd? Wat heb je gezegd, gedaan of gedacht waarvan je twijfelde of het wel of geen zonde was? En: Heb je nog iets wat je liever geheim wilt houden? Vooral die laatste vraag is een pittige! Maar ons doel is om alles in het licht te brengen, dus beantwoord ik hem voor mijn eigen bestwil. Heel soms ben ik er nog niet aan toe om iets te delen. Dan kijk ik in de week die volgt of het erger aan me gaat knagen. Zo ja, dan benoem ik het alsnog.”
“Onze eerste meeting begon met de vraag: ‘Wat is het ergste wat je ooit hebt gedaan?’ Dat breekt het ijs wel…! Gelukkig wordt het daardoor steeds makkelijker om mijn verborgen kanten te bespreken. In onze band gaat het vaak over seksualiteit. Bijvoorbeeld gedachtes die opkomen als een meisje in een kort broekje voorbij loopt. Met dit soort dingen worstelen we stuk voor stuk op een eigen manier. Het is fijn dat onze band uit enkel mannen bestaat: we herkennen elkaars struggles en kunnen elkaar tips geven. Want de groep draait gelukkig niet alleen om opbiechten: we bidden ook voor elkaar en bouwen elkaar op.”
Ik kijk met een andere bril naar de wereld en naar mijzelf
“Vroeger kreeg mijn geloofsleven af en toe een boost, door bijvoorbeeld conferenties of een bijzondere kerkdienst. Nu heb ik dat iedere week! Ik leer met een nieuwe bril naar dingen te kijken. Als ik doordeweeks iets meemaak, weet ik soms al dat ik dat tijdens de bandmeeting moet delen. Dit helpt mij te ontwikkelen als persoon. Gelukkig weet ik dat mijn vrienden liefdevol en zonder oordeel zullen reageren. En hoe cliché het ook klinkt: praten is een medicijn. Doordat ik mijn geheimen en zonden deel, hebben ze minder grip op mij. En in dat alles speelt God de hoofdrol. Op het moment dat ik Zijn licht laat schijnen over de duisternis in mijn hart, heeft de tegenstander er geen vat meer op. Dat lucht enorm op!”
“Ik vertrouw mijn band-vrienden volledig. Dat moet ook wel! Alles wat besproken wordt, is strikt geheim: dat is de afspraak. Ik kan het iedereen aanraden! Zodra je merkt dat er dingen zijn die niemand mag weten, die niet doorverteld mogen worden… En je brengt het niet in het licht, dan zal die duisternis gaan groeien. Dankzij de bandmeetings groeien mijn vrienden en ik samen toe naar meer heiligheid. Ik kom achter zonden waarvan ik nog niet wist dat het een zonde was. Na afloop van onze ontmoetingen voel ik me geestelijk sterker. Ik ben opgebouwd en voel me krachtig met en door God. Op zo’n moment staat er niets meer tussen mij en God in: hoe tof is dat?”
