Boos

Een hele normale kindertijd heeft Danique dus niet gehad. “Als ik een klein stukje liep, was ik al helemaal uitgeput. Daarom zat ik vooral veel thuis, omdat afspreken met vriendinnen of ergens naartoe gaan gewoon te vermoeiend was. Buiten huis zat ik bijna altijd in een rolstoel, omdat lopen te vermoeiend was. Dat maakte me boos. Mijn zus kon bijvoorbeeld wel naar vriendinnen toe om af te spreken terwijl ik thuisbleef om te lezen, tekenen of filmpjes te kijken.”

Met spoed

Omdat haar eigen hart niet werkt zoals het zou moeten, komt Danique op een wachtlijst voor een donorhart. Een heftige operatie, vooral als je nog maar tien jaar oud bent. “Ik heb twee jaar op de lijst gestaan, tot we opeens ’s nachts gebeld werden door het ziekenhuis. We moesten gelijk komen want er was een hart voor mij. Een paar uur later ging ik al onder het mes. Het was wel spannend, maar gelukkig ga je onder narcose en merk je dus niks van de operatie.”

Litteken

“Je bent vooral heel moe en misselijk als je wakker wordt uit een narcose. Een paar dagen later kwam pas echt het besef dat ik een nieuw hart had. De eerste drie weken mocht ik alleen maar in bed liggen, omdat het litteken moest herstellen. Als je zo lang niks hebt gedaan heb je helemaal geen conditie meer. Ik moest zelfs opnieuw leren lopen. Na zes weken kon ik naar huis toe.”

Nu

De harttransplantatie van Danique is inmiddels vijf jaar geleden. “Ik kan nu alles! Ik kan overal zelf naartoe lopen, ga naar een normale middelbare school en kan eind dit jaar examen doen. Zonder dit nieuwe hart had mijn leven er nu heel anders uitgezien. Uiteindelijk had ik dan kunnen overlijden. Ik moet nog wel voorzichtig doen, vooral met voeding. Ik volg het dieet van een zwangere vrouw haha!”

“Ik zie nu dat God mij heeft gezegend met dit nieuwe hart. Soms denk ik dat het Zijn plan was dat ik dit hart zou krijgen. Ik merk bijvoorbeeld dat ik veel meer van het leven geniet dan mijn leeftijdsgenoten, omdat ik weet hoe anders het kan zijn.”

• 

  Robin (22) doneerde stamcellen: “De ouders van de jongen aan wie ik doneerde, zien mij als derde ouder”

  Robin (22) doneerde stamcellen: “De ouders van de jongen aan wie ik doneerde, zien mij als derde ouder”