Ik ben niet opgegroeid in een christelijke hotspot waar worshipliedjes 24/7 worden platgedraaid en vriendengroepen elkaar ook naast de zondagen opzoeken. Ik heb genoeg vrienden die niets met het geloof hebben en dat vond ik nooit zo erg. Ik was in die tijd helemaal niet zoveel bezig met het geloof en vond het daarom ook niet heel erg als er door hen werd gescholden met christelijke woorden. Nu ik geloven steeds belangrijker vind, worden scheldpartijen om mij heen steeds vreemder.

Hypocriet of angsthaas?

Terwijl ik vrolijk meelach en gauw een niet-christelijk gerelateerd scheldwoord uit mijn duim zuig, voelt het hypocriet aan; waarom doe ik nou gezellig mee met schelden en durf ik er niets over te zeggen? Maar dan denk ik al gauw dat ze het vast niet tegen God hebben en een andere - nog steeds verkeerde - bedoeling hebben met hun scheldwoorden. En toen kwam BEAM om de hoek kijken met SPEAK LIFE, het thema van de EO-Jongerendag 2020. Je weet wel, die is afgelast.

Zo sprak ik voor het thema SPEAK LIFE met Leroy over schelden met het woord homo, Catherine over het schelden met kanker, Mauricio over schelden tijdens een voetbalwedstrijd en Anne die juist probeert om een periode minder te schelden. Allemaal verhalen over de impact van schelden die ik niet zo besefte en mijn vrienden waarschijnlijk ook niet. Het leerde mij in ieder geval dat schelden altijd pijn doet, of je het nou meent of niet.

‘Schelden is menselijk, maar…’

Nu ik weet hoe erg schelden eigenlijk is voor iemand die wordt uitgescholden, denk ik er ook beter bij na en probeer ik anders te reageren als vrienden om mij heen schelden. Niet meer meelachen, maar laten zien dat ik het niet leuk vind. Natuurlijk blijft het moeilijk en soms heb ik mijn mond ook niet helemaal onder controle, maar dat is menselijk (Jakobus 3:8). Daarom hoef ik ook niet boos te worden op mijn vrienden, maar kan ik ze wel uitleggen wat het effect van schelden is.

Ik ga er in ieder geval meer op letten. Jij ook?