Deze week popten ze op mijn scherm omhoog, de nieuwe cijfers van het CBS. Uit de resultaten werd meteen duidelijk dat minder jongeren zichzelf als ‘christen’ beschouwen. Dit is wat er stond:

“Steeds minder jongeren tussen de 15 en 25 jaar zijn godsdienstig. In 2010 zei 49 procent van hen dat ze bij een bepaalde godsdienst of levensbeschouwing hoorden, in 2015 was dat 41 procent, meldt het CBS.”

Wat ik vervelend vind is niet dat er minder mensen bij de christelijke religie horen, maar dat wij dat allemaal zo belangrijk lijken te vinden: weten wie wel en niet christen is. Er zijn tientallen christelijke gezinnen waar die morgen de krant open ging of nos.nl werd bekeken en mensen verontwaardigd of zuchtend tegen elkaar zeiden: “Moet je zien. Weer minder mensen die naar de kerk gaan. Waar gaat het toch heen met de wereld?”
Ik vind het helemaal niet zo erg dat er minder mensen naar de kerk gaan. Wat mij vooral dwars zit is dat wij als christenen nog steeds onze groep, onze kudde, als zaligmakend beschouwen. Alsof onze redding van de kerk afhangt.

Jezelf christen noemen is onzin
In deze tijd van verkiezingen zijn ‘de christenen’ weer volop aanwezig. Ik vind het nogal onzinnig dat wij onszelf in die groep plaatsen. Weet je, er zijn mensen die zich ‘christen’ noemen en het niet zijn. En er zijn mensen die zich niet-gelovig noemen en beter Jezus’ woorden in praktijk brengen dan vele ‘christenen’.
Jezus zegt toch: “Niet iedereen die “Heer, Heer” tegen mij zegt, zal het koninkrijk van de hemel binnengaan, alleen wie handelt naar de wil van mijn hemelse Vader.” (Matteüs 7:21)

Alsof onze redding van de kerk afhangt

Het gaat niet om zeggen dat je Jezus volgt, maar om wat je met zijn woorden doet. Als volgelingen van Jezus zouden we het belangrijker moeten vinden hoe mensen leven dan of ze zich als ‘christelijk’ bestempelen. En als we eerlijk naar onszelf kijken, zijn wij helemaal niet erg anders dan onze niet-christelijke naasten. Ook wij hechten belang aan geld, status, waardering en meer van die dingen. Recht tegen wat Jezus zegt in. Het is het één of het ander, we zijn of allemaal christen, of niemand is het. Maar kom niet met die nonsens aan dat degene die zich ‘christen’ noemt, dat ook is. Dan heb je Jezus’ woorden niet begrepen.
Het Christendom bestaat niet meer
Begrijp me goed, ik wil niemand veroordelen. Ik wil niet met de vinger wijzen naar wie dan ook. Toch vind ik wel dat we niet moeten doen alsof het beter is om de titel ‘christen’ te dragen, zelfs als daar niets van in de praktijk komt. Het gaat niet om wie Jezus ‘Heer’ noemt, maar om wie handelt naar de wil van zijn hemelse Vader. Waarom willen wij dan toch steeds dat onderscheid tussen ‘christenen’ en ‘niet-christenen’ maken? Waar is dat goed voor? Dus, bij deze een voorstel: laten we doen alsof het Christendom niet meer bestaat. Geen onderscheid meer maken. Niemand is meer christen. Dan kunnen we nu bezig met doen wat Jezus zegt. In plaats van iedereen steeds in hokjes te duwen en te huilen als ze daar dan niet blijven zitten.
Wat vind jij? Wat betekent het om jezelf ‘christen’ te noemen? En is dat nodig? Lees HIER het volledige artikel van NOS.  En lees HIER iets dat de paus hier over zegt. (in het Engels)