“In groep twee had ik al door dat ik anders ben dan anderen. Ik ben gevoeliger voor prikkels. Vooral op dagen dat ik niet zo lekker in mijn vel zit, zit mijn hoofd sneller vol. Ik heb veel duidelijkheid nodig en ik vind het soms lastig om contact te maken met anderen. Op school leerde ik een meisje kennen die asperger heeft, een vorm van autisme. Zij hield een spreekbeurt en ik herkende zo ontzettend veel. ‘Dat heb ik ook!’, dacht ik. Ik durfde het alleen niet tegen mijn moeder te zeggen. Twee jaar geleden ging het niet goed me. Ik ging naar de psycholoog en hij testte me. Het bleek dat ik inderdaad autistisch ben. Ik leer steeds beter wat dat inhoudt en hoe ik ermee kan omgaan. Vaak vertel ik het meteen aan anderen. Als mensen het weten, kunnen ze er rekening mee houden. Soms heb ik extra hulp nodig. Dan is het fijn als iemand tegen me zegt wat ik moet doen en hoe. Van plannen raak ik niet heel gestrest, maar dingen moeten niet op het laatste moment gebeuren. Laatst moest ik naar de trein. Mijn vader zou me brengen. Ik zat maar te wachten. Ik moest mijn ov-chipkaart ook nog opladen. Uiteindelijk kwam ik op tijd, maar ik zat wel even op hete kolen. Ik ga twee dagen per week naar school, drie dagen loop ik stage op een zorgboerderij en op zaterdag ga ik naar een andere zorgboerderij. Autisme is een uitdaging en je moet er mee leren leven. Ik heb structuur nodig, moet weten waar ik aan toe ben en van te veel prikkels word ik al snel moe. Gelukkig heeft het ook een leuke kanten: door mijn autisme heb ik oog voor detail. En de zorgboerderij, waar ik de koeien voeder en verzorg, vind ik helemaal geweldig!”