Anouk zoekt God: ‘’Deze principes gaan tegen de mijne in’’
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
Hoi, ik ben Anouk! Ik ben stagiaire bij BEAM én ik ben niet christelijk. Drie weken geleden, na een van mijn vele huilbuien (ben een emotioneel persoon), besloot ik om al mijn twijfels over het geloof tegemoet te gaan: Ik begon aan mijn zoektocht naar God. Deze zoektocht deel ik graag met jou.
Mijn ouders hebben me altijd in alles gesteund. Ik mag veel, waardoor ik waarschijnlijk het saaiste kind ooit ben geworden. Niks is spannend of uitdagend. Mijn ouders hebben maar twee regels: Als ik doe wat mij gelukkig maakt en altijd even laat weten of ik thuis eet en slaap vinden ze alles prima (op drugs na, maar dat spreekt voor zich). Als ik met mijn moeder over de kerk praat, merk ik dat ze het moeilijk vindt. Dat ze niet snapt waarom zij er zulke verschrikkelijke herinneringen aan heeft en ik er nu juist interesse voor heb ontwikkeld.
Mijn oma overleed toen ik negen jaar oud was. Ik weet nog goed dat ik nooit aan haar mocht vertellen dat we op zondag hadden gewinkeld of naar de dierentuin waren geweest. Ik snapte nooit waarom, nu natuurlijk wel. Mijn oma was de Rummikub-oma, de afwassen is best leuk als ik het met haar mag doen-oma, de heeft alle films van Bassie en Adriaan op videoband-oma. Maar ze was ook de wat zullen de mensen van de kerk wel niet denken-oma. En dan moet je net zo’n dochter hebben die alles doet wat écht niet kan volgens de kerk, mijn moeder dus.
‘’Het was die constante controle waar ik niet goed van werd. Oma was koster in de kerk en ik werd door iedereen in de gaten gehouden. Wat iedereen vond van onze familie was belangrijker voor oma dan mijn cijfers op school. Doordeweeks maakte het haar niet uit wat ik deed, als ik zondag maar in de kerk zat. Ze had het geloof voor ons gevormd, daar hadden wij geen keuze in. Ik voelde me totaal niet vrij binnen de kerk en binnen mijn geloof.’’ ‘’Die controle had ze ook wel nodig hoor’’, grapt mijn vader er nog snel tussendoor. Maar hoe kan mijn moeder zich nou zo beperkt en opgesloten hebben gevoeld als ik bij BEAM en bij mijn vrienden het compleet tegenovergestelde ervaar?
Ik heb geleerd om alles en iedereen lief te hebben
Ondanks mijn 21-jarig bestaan als single heb ik de afgelopen maanden ervaren als een soort relatie. In het begin was ik haast hoteldebotel van het geloof, ik vond alles interessant en wilde alles weten. Ik bestelde zelfs een Bijbel om de bestelling vervolgens te annuleren, omdat ik even was vergeten dat ik een arme student ben die zeg maar huur en boodschappen moet betalen.
Nu is het anders, ik sta 5-0 achter. Ik heb geleerd om alles en iedereen lief te hebben, dat mensen met een andere seksualiteit dan hetero net zo waardig zijn als ik. Maar in de kerk hangen zoveel vooroordelen. En ik spreek nu niet over elke kerk, maar over die van mijn vrienden. De kerk waar ik nu een aantal keer heen ben geweest, waar niet al mijn vrienden worden geaccepteerd. Waar nog wordt gestemd of iemand homo mag zijn of niet. Al deze principes gaan zo erg tegen die van mij in. Ik spreek ook niet over alle mensen van die kerk want het is ook een kerk vol liefde, maar dat zie je niet bij iedereen.
Toen ik begon aan deze zoektocht zag ik vooral mijn vrienden en de mensen van BEAM, allemaal mooie mensen met hun hart op de juiste plek. Als ik besluit om tot God te willen komen wil ik gezien worden zoals zij en niet zoals de vooroordelen, die in sommige kerken werkelijkheid blijken te zijn. Ik wil christen worden, maar kan dat ook als ik het niet eens ben met de regels waar sommige christenen naar leven?
