“Ik heb in Nederland al een paar keer gesurft, maar de golven hier zijn niet heel spectaculair. Daarom ging ik vorig jaar voor het eerst op surfvakantie in het buitenland, naar San Vicente. Bij de eerste golf was ik direct verkocht. De sfeer, de mensen, het weer. Alles was perfect. Ik wist het meteen: dit wil ik doen. Ondertussen had ik mij al ingeschreven voor de opleiding Communicatie in Ede. Die startte een paar weken na het kamp. Ik vond de studie wel leuk, maar bleef ondertussen steeds aan surfen en reizen denken. Toen ik op een dag op de site van een Australische surfacademie belandde, kon ik er niet meer om heen: dit wordt mijn toekomst. Mijn ouders namen mijn plannen eerst totaal niet serieus. Ze zeiden dat het een bevlieging was, dat het wel overwaaide. Vervolgens kwamen ze er langzaam achter dat ik het echt meende en begonnen ze over de gevaren: te jong en te ver weg. Maar dat hield mij niet tegen. Ik bleef ze vertellen dat ik het heel graag wil doen. Ondertussen hebben ze wel door dat ze mij niet meer tegen kunnen houden. Natuurlijk is het jammer als je ouders er niet helemaal achterstaan, maar ik weet ook dat ze het mij nooit zullen verbieden. Dit wil ik en is belangrijk voor mij. Dat weten ze ondertussen al meer dan een half jaar, dus ze hebben genoeg tijd gehad om zich voor te bereiden op mijn vertrek. Ik ben nu heel hard aan het werk om het benodigde budget bij elkaar te sparen, maar met God aan mijn zijde weet ik zeker dat het goed komt. Hij heeft mij de passie voor surfen gegeven en de mogelijkheden geboden om er iets mee te doen. Het is aan mij om die met beide handen aan te grijpen. Dat heb ik gedaan en nu vertrek ik bijna naar Australië. Ik kan 't zelf niet eens geloven. Alles is mogelijk, zolang je er maar voor durft te gaan!"