“Op jonge leeftijd begon het pesten al. Na een paar jaar ging ik van de basisschool naar de middelbare school. Ik dacht dat het pesten over was, maar het begon daar gewoon weer opnieuw. In het liedje Scars van de band I am They wordt gezegd dat je dankbaar mag zijn voor je littekens, omdat die je dichter bij God brengen. Het pesten heeft bij mij een groot litteken achtergelaten. Dat nummer liet me inzien dat God van me houdt en mij mooi vindt zoals ik ben, ook al ben ik gepest. Het pesten hield me eerst bij God vandaan, omdat ik niet begreep wat God’s plan met mijn leven was als ik alleen maar gepest werd. Mijn familie stuurde wel eens tekstjes door als ‘je hoeft niet bang te zijn’ en ‘God is bij je’. Dat deed me beseffen dat God van mij houdt zoals ik ben en dat ik kostbaar ben in zijn ogen.”

Wat ben je nou aan het doen?

Anne-Ruth kijkt met gemengde gevoelens terug op de EO-Jongerendag. “Met mijn verhaal vertelde ik iets heel persoonlijks en daar kreeg ik hele positieve reacties op. Zoveel, dat ik er een soort van verslaafd aan raakte. Ik raakte er zo aan gewend, dat ik niet meer zonder kon. Op een gegeven moment kwamen die positieve reacties niet meer binnen en vanaf dat moment ging het met mij een stuk slechter. Ik werd onzeker en vroeg me af of ik geliefd was. Een half jaar lang ging het slecht, ik zocht veel aandacht bij jongens en maakte verkeerde keuzes. Op een gegeven moment dacht ik: ‘wat ben je nou aan het doen? Je verkloot je hele leven zo’. In mei stond ik te vertellen dat het pesten me dicht bij God heeft gebracht, maar een maand later was ik juist heel ver van God. Ik maakte de beslissing dat ik weer dichter bij God wilde komen. Langzaam maar zeker kwam dit weer terug. Het gaat nu weer veel beter en afgelopen jaar ben ik zelfs gedoopt.”

God komt op donkere plekken

Anne-Ruth vond het heel belangrijk om haar verhaal te delen met andere jongeren. “Ik weet namelijk dat heel veel mensen gepest worden. Veel mensen vroegen aan mij ‘wat voor God heb je dan, als hij pesten toestaat?’ Ik wilde vertellen dat niet al het slechte bij God vandaan komt. God komt juist ook op donkere plekken, daar laat Hij ook zijn licht schijnen en is Hij bij je. Ik vond dat iedereen dat moest weten. Van tevoren was ik wel bang voor de reacties van anderen, maar ik heb eigenlijk geen negatieve reacties gehad. De mensen van wie ik het niet verwachtte, reageerden juist heel positief. Bijvoorbeeld meiden op school waar ik tegenop keek, stuurden me een bericht dat ze het heel mooi vonden dat ik het gedeeld had. De mensen over wie het ging, de pesters, gaven eigenlijk geen reactie.

Prachtige herinnering

Na het moment op de EO-Jongerendag is er bij mij van alles gebeurd. Ik deed verkeerde dingen en koos er daarmee voor om verder bij Hem vandaan te gaan, maar dat is natuurlijk niet bij iedereen zo die zijn of haar verhaal deelt. Het delen heeft me ook echt prachtige herinneringen gegeven. Als tip zou ik wel willen meegeven: zorg dat je de juiste mensen om je heen hebt, die je opvangen als je weer in het ‘normale leven’ valt en accepteer hun hulp ook.

Ik dacht 'wow'

Voor zo’n grote groep mensen een persoonlijk verhaal vertellen is niet niks. “Ik vond het ontzettend spannend. De avond en ochtend ervoor merkte ik dat ik veel twijfelde. Ook zat ik er erg mee dat de pesters en mijn niet-christelijke vrienden mijn getuigenis zouden zien. ’s Ochtends heb ik nog met iemand gebeden en kreeg ik gelukkig rust. Toen ik er eenmaal stond, was ik er erg mee bezig dat ik niet opeens een totaal ander verhaal zou gaan vertellen, omdat ik zo zenuwachtig was. Ik zag al die mensen kijken, en ik dacht ‘wow’. Bij een meisje, dat vooraan stond, zag ik tranen in de ogen staan. Ik vond het zo mooi om te zien dat mensen geraakt werden door mijn verhaal. Op een gegeven moment viel ik stil, en toen begon iedereen te klappen, dat vond ik heel gaaf en bemoedigend.”