“Mijn zusjes vonden het geloof geweldig,” vertelt Anne. “Ze gingen graag naar de kerk en waren vol van Hem. Ik had dat niet. Voor mij voelde het geloof als iets van mijn ouders en ik voelde het niet.”

Geloof is een keuze

Gert-Jan: “Ik was in die tijd een drammertje. In je pubertijd stond ik op zondagochtend bij je bed: ‘An, ga nou mee, sta nou op.’ Dan had je echt geen zin en zat ik te pushen. Ook toen je ouder was en ik je twijfel voelde. Ik was je het geloof door de strot aan het duwen. Dit veranderde toen ik voelde dat God van mij vroeg of ik het aan Hem wilde overlaten. Op diezelfde dag kreeg ook je moeder datzelfde sterke gevoel. Tijdens een etentje heb ik mijn excuses aangeboden. Het geloof moest je eigen keuze zijn.”

Anne: “Het emotioneert me als ik daaraan terugdenk. Ik had altijd het gevoel dat ik jullie teleurstelde, maar vanaf dat moment kon ik het geloof loslaten en ontdekken wie ik was. Ik was net aan mijn studie in Leiden begonnen en was expres bij een niet-christelijke studentenvereniging gegaan. Ik waande me in de seculiere wereld. Dat vond ik aan het begin superleuk, omdat het anders was dan ik gewend was. Het was heerlijk om vrij te zijn en te doen wat ik zelf wilde. Maar na enige tijd begon het ook leeg te voelen."

Keerpunt

Anne besloot haar geloof nog een kans te geven en bezocht haar zusje Eline in Australië, die op dat moment Discipleship Training School volgde. "Ik realiseerde me dat Eline vol was van de Heer." Samen bezochten ze daar een dienst van de Hillsong kerk, een keerpunt voor Anne.

Gert-Jan: “Eline had ons verteld dat ze naar die kerkdienst zouden gaan en wist dat wij in Nederland op hetzelfde tijdstip in de kerk zaten. Ze vroeg ons daarom om voor Anne te bidden. Dat hebben we op dat moment bewust gedaan. Na afloop waren we met elkaar aan het facetimen en vertelde Anne hoe ze was aangeraakt. Het was zo’n bijzonder en emotioneel moment.”

Anne: “Dat was het keerpunt in mijn leven. God had al die tijd geïnvesteerd in mijn leven en ik had Hem links laten liggen. Eenmaal terug in Nederland heb ik God toegelaten in mijn leven, ik wilde weer in Hem investeren. Het is nu ruim een jaar geleden. Het afgelopen jaar is niet altijd makkelijk geweest. Ik moest mijn leven herindelen, omdat ik het geloof moest inpassen in het seculiere leven. Zou ik dezelfde persoon blijven? Dat vond ik moeilijk. Ik heb geleerd om geduld te hebben en heb me vastgehouden aan wat die vrouw in Australië tegen mij zei: God heeft een oog op mij. Dan komt het goed.”

TEKST: Hilde Kooij
BEELD: Elisabeth Ismail

Lees het complete interview bij Eva!