Leestijd: 6 minDoor Daniëlle van den Brun
Zet vijftienduizend jongeren in Rotterdam Ahoy om een hemels feestje te bouwen en er gebeuren bizar vette dingen! Daar kunnen deze drie jongeren over meepraten. Allemaal hebben ze een bijzondere ervaring of ontmoeting gehad op de EO-Jongerendag, die hun leven compleet veranderd heeft.
“Ik ben opgegroeid in een strenggelovig gezin. Het was bijvoorbeeld verboden voor mij om naar de EO-Jongerendag te gaan. Feesten en God aanbidden konden niet samengaan volgens mijn ouders. Omdat ik inmiddels niet meer thuis woon, kan ik doen wat ík wil. Zo keek ik tijdens de coronacrisis naar de BEAM Kerkdienst. Daar werd vaak de EO-Jongerendag genoemd en ik zag het event regelmatig op de Instagram-pagina van BEAM voorbijkomen. Ik besloot te gaan, samen met een goede vriendin. De dag ervoor belde mijn moeder nog om te vragen wat ik in het weekend ging doen. ‘Ik ga naar een concert’, antwoordde ik. ‘Als je maar niet bij die EO-Jongerendag in de buurt komt’, waarschuwde ze me nog.
Het thema van de EO-Jongerendag in 2022 was ‘Speak Life’. De opening raakte me al. Shelton begon te spreken en op een gegeven moment riep heel Rotterdam Ahoy de woorden ‘speak life’. Het leek alsof er een bepaald vuur door de zaal ging en ik moest hard huilen. In de weken erna heb ik die opening nog tientallen keren teruggekeken.
Ik heb na de EO-Jongerendag wel erover nagedacht om me te laten dopen, maar besloot niets met die gedachte te doen. Ik was bang voor de reactie van mijn ouders. De zondag vóór de doopdienst bij ons in de kerk, ging de preek ‘toevallig’ ook over ‘speak life’; woorden van leven spreken. Het was alsof God tegen mij zei: ‘Doe het maar gewoon. Alles wat daarna komt, daar ben Ik bij.’ Meteen na de dienst heb ik me aangemeld en een week later ben ik gedoopt.
Niemand van mijn familie kwam naar de doopdienst. Ze wilden zelfs het gesprek erover niet met me aangaan. Ik heb mijn ouders een tijd later nog een brief geschreven, waarop ze allebei een paar weken later reageerden. Ze zijn het er nog steeds niet mee eens, maar hebben het losgelaten.
De vriendin met wie ik naar de EO-Jongerendag ben gegaan en ik kijken elkaar nog regelmatig aan en zeggen dan: ‘Die dag heeft veel veranderd in ons leven.’ Ook zij is door deze dag tot geloof gekomen en heeft zich laten dopen. Dit jaar bezoeken we ’m natuurlijk weer!”
“In groep zeven werd ik door mijn ouders naar blokfluitles gestuurd. Veel interessanter vond ik de gitaar die mijn blokfluitlerares ook vaak meenam. Een goede vriend van mijn vader vond het leuk om mij wat lessen te geven en zo ontstond mijn liefde voor muziek. Blokfluit eruit, gitaar erin. Ik was nog maar 13 jaar toen ik voor het eerst meespeelde in de kerkband, wat ik nu nog steeds doe.
Ik werkte altijd braaf mee als ik weer gevraagd werd, maar speelde nooit met heel veel gevoel of geloof. Ik deed wat ik moest doen op zondagochtend en ging daarna weer naar huis. Ik vond het spelen erg leuk, maar de teksten deden me niets.
Toen ik vorig jaar de EO-Jongerendag bezocht, raakte de muziek daar me ineens. Op worshipmuziek kun je een dik feestje bouwen met elkaar, maar ook huilen of God van dichtbij voelen. Er was niet één bepaald moment dat me raakte, maar alles bij elkaar. Aan het einde werd er gevraagd: ‘Wat neem je mee van deze EO-Jongerendag?’ Toen wist ik meteen: de muziek!
Ik merk nu, als ik moet spelen in de kerk, dat ik veel meer bezig ben met wat ik zing en wat dat betekent. Ik doe het nu echt met mijn hart. Ik ben zelfs een bandje gestart met een paar goede vrienden en we spelen inmiddels elke maand in de kerk. Dat doe ik het allerliefst: God aanbidden door muziek met mijn vrienden. Het gaat er dan niet om dat je de juiste noten speelt of dat het perfect klinkt, maar dat je samen God grootmaakt.
Als ik moet spelen in de kerk, nodig ik soms vrienden uit, die niets met het geloof hebben. Ze zijn dan altijd verbaasd dat christelijke muziek ook ‘poppy’ kan klinken en niet alleen maar heel oude taal is. Ik ben niet de allerbeste spreker en zal ook nooit zomaar in een groep hardop bidden, maar dankzij muziek kan ik laten zien en horen dat ik bij God hoor.”
“Vorig jaar bezocht ik, Noa, samen met een vriendin de EO-Jongerendag. In de pauze reisden we met de metro naar de stad en daar kwam ik een oude vriend tegen. Hij was met zijn vriendengroep, waar Jonathan ook bij hoorde. Ik zag hem en dacht: dat is een leuke jongen! We raakten aan de praat en het klikte direct. Met z’n vijven zijn we iets gaan eten en daarna gingen we weer terug naar Ahoy. Helaas zaten zij op de tribune en hadden wij veldtickets, maar na de EO-Jongerendag zochten we elkaar weer op. Zo zijn we een vriendengroep geworden. De weken daarna ben ik met Jonathan privé gaan kletsen en appen. Nog weer wat later vierde ik mijn verjaardag: een slaapfeestje. Ik had natuurlijk de hele vriendengroep uitgenodigd. Jonathan en ik hebben eigenlijk niet geslapen, maar de hele nacht gekletst!
Twee weken daarna zou ik naar mijn broer in Zwitserland gaan, maar ik durfde niet alleen. Een vriendin kon niet, dus ik dacht: zal ik Jonathan vragen? Ik kende hem nog maar kort, dus ik twijfelde ook of het niet veel te snel ging. Maar hij was heel enthousiast, dus wij gingen samen naar Zwitserland. Daar hebben we goede gesprekken gevoerd. Op de terugreis zei hij: ‘Ik heb er heel goed over nagedacht: wil je mijn vriendinnetje zijn?’ Hij vroeg het in het vliegtuig, bij zonsondergang! Dat was twee maanden na de EO-Jongerendag. Het is nu een halfjaar dik aan. En natuurlijk gaan we weer naar de EO-jongerendag, samen!
Ik geloof dat dit Gods timing was. We hebben vaak samen gebeden voordat we verkering kregen. We hebben ook veel bevestiging gekregen dat we bij elkaar horen, maar het blijft heel bizar. We hebben allebei namelijk voor het eerst een relatie. Zijn ouders gilden zelfs toen ze het nieuws hoorden!”
