Toen ik hierover klaagde bij een collega, zei hij iets wat insloeg als een bom: wij als mensen zullen nooit goed genoeg zijn. God houdt van je zoals je bent. Omdat we het niet goed doen, is Jezus aan het kruis gestorven en daarna weer opgestaan. Oh ja, ik kan het dus sowieso niet goed doen. Dat wist ik eigenlijk al.

Maar waarom gaat dit knagende gevoel dan niet weg? Waarom accepteer ik dit antwoord niet? Tsja, ik denk dat het met mijn ego te maken heeft. Ik wil heel graag goed zijn in alles wat ik doe: ik wil de hoogste cijfers van de klas halen, ik wil de beste vriendin ooit zijn, en ik wil een goede christen worden.

Waarom wil ik steeds de beste zijn? Omdat ik op zoek ben naar complimentjes en schouderklopjes van de mensen om me heen. Ik wil dat mijn ego gestreeld wordt met deze woorden: “Gina, wat ben jij een goede christen. Wat doe je het toch goed!” Op deze manier ben ik nooit goed genoeg voor God. Want dit is mijn manier. Bizar genoeg vindt God mij allang goed genoeg, op Jezus’ manier.

Deze week ga ik hierbij stilstaan: ik ben goed genoeg, niet omdat ik het goed doe, maar omdat Jezus van mij houdt. Misschien kan Hij mij helpen met deze gedachte. Ik geef mezelf huiswerk, zo ben ik dan ook weer, om er deze week voor te bidden dat ik dit een plek mag geven. En als ik het vergeet, of als het bidden toch niet lukt, is het nog steeds goed genoeg. Misschien zelfs beter.

• 

  Femke: 'Ik had spijt van mijn doop' 🫣

  Femke: 'Ik had spijt van mijn doop' 🫣