Leestijd: 4 min
We vertellen jullie vaak over de EO-Jongerendag ervaringen van jongeren, gitaristen, presentatoren en stelletjes, maar hoe vinden al die voorwerpen dat jaarlijkse jongerenevent? Want zij zijn er natuurlijk ook gewoon bij! BEAM interviewde de microfoon, de stoel, de telefoon en het polsbandje.
“Waar ik altijd van geniet tijdens de EO-Jongerendag, is dat ik in zoveel handen terecht kom. De ene keer gebruikt de presentator mij om aan te kondigen wie de volgende artiest is, dan is er weer een jongere die een vraag stelt door mij heen. Ik krijg altijd kippenvel als ik in handen van een zanger ben, wauw! Dat is zo vet! Mijn lievelingszangeres is Lotte van de BEAM-worshipband. Reyer vind ik een beetje spannend, ik ben altijd bang dat ik heel hard begin te piepen en zijn liedje verpest. Soms is er ook een jongere die iets over zichzelf vertelt en dan mij in handen krijgt. Die jongeren knijpen vaak best hard in mij haha, dat doet pijn. Maar dat maakt niet uit, het lijkt mij ook spannend om voor de eerste keer op het podium te staan. Ik ben erop geboren, dus ik vind het heerlijk!”
“Ik ben sowieso het meest essentiële onderdeel van de EO-Jongerendag – zonder mij kan niemand de trein halen, vrienden vinden of een selfie met de leadzanger maken. Maar er is één moment waarop ik absoluut onmisbaar ben: als de grote lichten uit gaan en iedereen gaat zwaaien met zijn of haar zaklamp. Op de EO-Jongerendag in 2017 was ik leeg. Wat baalde Lienke, mijn eigenares! Sindsdien neemt ze een powerbank mee, zodat ik altijd mee kan doen. En dan schijn ik! Samen met honderd duizenden andere telefoons!”
“Die jongeren, die heb ik afgelopen jaar wel gemist ja. Niet dat ik veel voor ze hoef doen – het overgrote deel van de jongeren staat op het veld te dansen en te springen. Ze springen zo hard dat ik in mijn scharnieren tril. Eén keer was ik bang dat ik er zelfs uit zou trillen. Het was met een band die zelf ook veel sprong en over het podium rende, zelfs in het publiek sprong. Even denken, wie was dat ook alweer? Iets met een 7? Oh ja, Lz7!
De laatste EO-Jongerendag zat er een jongen van een jaar of vijftien op mij. Hij was samen met drie neven, die allemaal al wat ouder waren. Ze hadden ontzettend veel lol met elkaar, ze hebben de hele EO-Jongerendag gelachen. Net na de pauze kreeg die jongen die op mij zat de slappe lach, waardoor hij in zijn broek plaste. Dat was behoorlijk ongemakkelijk, zijn neef ging me schoonmaken. Hij haalde handenvol toiletpapier en zei tegen de achterburen dat hij zijn waterfles over zich heen had gegooid. Achteraf, toen de jongens naar huis waren, heb ik er hard om gelachen met mijn vrienden.”
“De EO-Jongerendag, dat is mijn favoriete dag van het jaar. Ik mag het dichtst bij de jongeren komen van allemaal. De hele dag maak ik ze mee, zodra ze een voet in het stadion zetten, krijgen ze mij in hun handen geduwd. Helaas trekken ze me bijna allemaal te strak aan, waardoor ze de rest van de dag op me mopperen of me met hun vingers proberen uit te rekken. Maar ik ben niet zo flexibel. Gelukkig zijn ze wel trots op mij, ze stropen hun mouwen op om me te showen aan de mensen bij de ingang. Sommigen zijn zelfs zo trots op me, dat ik nog weken om hun pols mag blijven zitten. Dat is tof, want dan herkennen mensen mij en vragen ze aan mijn jongere of het een leuke EO-Jongerendag was. En dat is het elke keer weer!"
Junior trad drie keer op tijdens de EO-Jongerendag: 'Het is puur genieten, de hele dag'