The Insult | “Ik dacht dat ik partij zou kiezen voor de christelijke Tony”
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
Het had een uit de hand gelopen aflevering van De Rijdende Rechter kunnen zijn: tijdens het klussen krijgt de christelijke Libanees Tony slaande ruzie met de Palestijnse vluchteling Yasser. Beiden zijn te koppig om het bij te leggen en dus moet er een rechter aan te pas komen. Het duurt niet lang voordat de zaak compleet uit de hand loopt en het hele land zich met de regenpijp van Tony gaat bemoeien.
Het knappe aan The Insult is dat het lastig te bepalen is wie er nu gelijk heeft. Tony gedraagt zich als een schoft aan het begin van de film. Hierdoor ben je snel geneigd om de kant van de sympathieke Yasser te kiezen. Maar dan roept Tony iets waardoor bij Yasser de stoppen doorslaan en hij Tony twee gebroken ribben bezorgt. Ja... wie heeft er dan nog gelijk? Zodra de zaak voorkomt, wordt het alleen maar erger. Het beladen verleden van zowel Tony als Yasser komt naar boven en een groep buitenstaanders gaat hun eigen motivaties aan de zaak verbinden. Het wordt er allemaal niet gemakkelijker op.
Uiteindelijk is de ruzie tussen Tony en Yasser slechts het gevolg van een veel groter probleem. Dat zijn de spanningen die in Libanon heersen tussen verschillende bevolkingsgroepen. Libanon heeft traumatische gebeurtenissen uit het verleden nooit echt verwerkt en hierdoor kunnen onbenullige ruzies ontstaan en ontsporen. Eén scène in het bijzonder laat dit goed zien: Yasser en Tony staan aan weerskanten van het beeld terwijl ze proberen hun ruzie bij te leggen. Tussen hen in staat een televisie waarop een politicus bepaald niet vriendelijke opvattingen rondbazuint over de in Libanon wonende Palestijnen. Dit zorgt er alleen maar voor dat hun afkeer van elkaar versterkt wordt. Het conflict tussen de twee kan ontsporen omdat het land een groot kruitvat is. Een ruzie over een belediging is dan de vonk waardoor het vat ontploft.
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
Oké, ik moet wat opbiechten. Toen ik de beschrijving van de film las, ging ik er automatisch vanuit dat ik partij zou kiezen voor de christelijke Tony. Dom en oppervlakkig natuurlijk. Dat iemand hetzelfde geloof heeft als ik, betekent niet dat die persoon ook automatisch gelijk heeft. Zonder daar iets aan af te willen doen, wil ik het toch even over het geloof van Tony hebben. Nergens in de film kreeg ik het idee dat dit meer voor hem betekende dan alleen een culturele identiteit. Heeft hij het over zijn christen-zijn, dan gaat het vrijwel altijd over zijn politieke voorkeur voor de Libanese christelijke partij. Slechts één keer doet Tony een inhoudelijke uitspraak over zijn geloof: “Alleen Jezus keert de andere wang toe.”
Ik snap het: een Libanees rechtbankdrama klinkt waarschijnlijk niet als de meest spectaculaire besteding van je vrije avond. In Libanon wordt daar heel anders over gedacht. Het had niet veel gescheeld of de film had de bioscoop nooit gehaald. De regisseur had zijn vorige film in Israël opgenomen en dat is verboden gebied voor Libanezen. Ironisch genoeg wonnen de filmmakers een rechtszaak, waardoor de film toch uit mocht komen. De film blijft echter nog steeds voer voor conflict in Libanon. Pijnlijk, want dat is nu precies waar de film stelling tegen neemt. Toch is er ook waardering. The Insult leverde Libanon een Oscarnominatie op in de categorie beste buitenlandse film. De eerste nominatie ooit voor Libanon.
The Insult is nu in verschillende bioscopen te zien.
Draait er (binnenkort) in de bioscoop een film waar je meer over wilt weten? Of kwam je laatst op Netflix iets tegen waar je een recensie over zou willen lezen? Stuur dan je suggesties door naar beamredactie@eo.nl of app ons op 06-83673700. We horen graag van je!
