“De dag nadat ik zag dat mijn rug scheef stond, zijn we naar de dokter gegaan. Die zag gelijk wat er aan de hand was en stelde een diagnose: scoliose. De dokter vertelde dat dit betekende dat er een kromming in mijn ruggengraat zat. Scoliose komt soms voor bij mensen met ongelijke benen of door erfelijkheid, maar vaak is het gewoon pech.” Een maand later moest Sarah naar het ziekenhuis. Als de hoek van de kromming in haar meer dan 50 graden zou zijn, betekende dit dat ze een zware operatie zou moeten ondergaan.”

55 graden

“Toen ik hoorde dat de kromming in mijn rug een hoek van 55 graden had, schrok ik hier best wel van.” Omdat Sarah nog zo jong was - en haar rug nog kon genezen - werd besloten dat ze elke dag zeventien uur lang een brace moest dragen. Deze zorgde ervoor dat de kromming niet erger zou worden en duwde haar lichaam als het ware de andere kant op. “Eerst was de brace niet zo vervelend, totdat hij na een paar maanden strakker werd gemaakt. Dit was vreselijk, ik kreeg er pijnlijke blauwe en rode plekken van op mijn buik. Ik droeg ook alleen nog maar wijde kleding.”

Onzekerheid

“Een aantal afspraken later werd ik doorgestuurd naar een ander ziekenhuis. Toen zij vertelden dat een operatie echt nodig was, voelde dit als een klap in mijn gezicht. Stiekem had ik het al uit mijn hoofd gezet.” Door de onzekerheid wanneer de operatie plaats kon vinden, kreeg Sarah het mentaal steeds zwaarder. “Ik ben naar een medisch psycholoog gegaan, voelde me steeds verdrietiger door de stress en was steeds minder met het geloof en God bezig. Gelukkig hebben heel veel mensen voor me gebeden.”

12 schroeven 🔧 en 2 staven

Het moment dat bleek dat Sarah geopereerd mocht worden, weet ze nog als de dag van gisteren. “Het was 21 maart, ik zat samen met mijn moeder in de auto. Mijn moeder vertelde dat er over een week een plekje vrij was gekomen voor een operatie. Een hele last viel van mijn schouders af: ik had eindelijk zekerheid! Ik voelde me opgelucht en blij. De avond voor ik geopereerd zou worden, was een hele bijzondere avond. Ik voelde een rust die ik al een half jaar niet had gevoeld, dat was zo speciaal. Ik wist dat God bij me was en dacht: die dokters, die kunnen dit!”

Na de operatie ben ik vier centimeter gegroeid

Maandagochtend was het dan zover. “Tijdens de operatie die vijf uur duurde, werden twaalf schroeven en twee staven in mijn ruggengraat gedraaid. Deze hebben mijn rug weer recht getrokken. Hierdoor ben ik na de operatie vier centimeter gegroeid!” In het ziekenhuis was iedereen verbaasd dat Sarah zo goed herstelde. Nog geen twee dagen na de operatie kon ze al naast haar bed staan en aan het eind van de week liep ze al een trap af. “Via Snapchat had ik contact met meiden die dezelfde operatie hadden ondergaan. Ze hadden me een beetje bang gemaakt voor de eerste week, maar mij viel het alles mee. Naast mijn verstoorde evenwicht en mijn moeheid, voelde ik nauwelijks pijn. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.”

Mijn litteken = mijn verhaal

“Nu is het drie maanden later en voel ik me weer de oude Sarah. Ik sta meer stil bij de positieve en negatieve dingen en probeer God hier meer bij te betrekken. Soms voel ik de schroeven nog als ik te veel heb bewogen of als ik verkeerd op mijn zij heb geslapen. Ook mijn litteken herinnert me aan de operatie. Hij is best groot en loopt van mijn schouderblad tot ongeveer het midden van mijn rug. Ik vind hem stiekem wel tof. Ik vind dat een litteken iemands verhaal laat zien, zo is het ook met die van mij. Dat mijn ene schouderblad nog uitsteekt, vind ik soms wel vervelend. Ik gooi snel mijn haar eroverheen. Maar mijn litteken, die draag ik met trots!”

• 

  Lizette (24) is trots op haar litteken: ‘Het is een reminder dat ik het heb overleefd’

  Lizette (24) is trots op haar litteken: ‘Het is een reminder dat ik het heb overleefd’