Robin (22) doneerde stamcellen: “De ouders van de jongen aan wie ik doneerde, zien mij als derde ouder”
Leestijd: 4 minDoor Daniëlle van den Brun
Leestijd: 4 minDoor Daniëlle van den Brun
Als Robin leert over stamceldonatie, besluit hij zich op te geven. Geheel onverwachts wordt hij na een paar maanden al opgeroepen. Zonder dat hij weet aan wie hij doneert, gaat hij het avontuur aan. Dat avontuur eindigt in een heel bijzonder verhaal. Robin: “Na afloop kreeg ik een brief van de ouders. Toen ik die voor het eerst las werd ik heel emotioneel.”
Een klein jaartje geleden krijgt Robin, net als miljoenen andere Nederlanders, een brief over de nieuwe donorwet op de mat. Terwijl hij vinkjes zet voor de organen die hij af wil staan als hij overlijdt, valt zijn oog op stamceldonatie. “Ik besloot toen eigenlijk spontaan om me ook op te geven voor stamceldonatie. Natuurlijk heb ik er eerst wat dingen over opgezocht, en erover gepraat met mijn moeder en zus. Ik dacht vooral: ‘de kans is toch heel klein dat ik word opgeroepen, dus waarom niet?’ Een paar maanden later kreeg ik een telefoontje van Stichting Matchis. Ik nam op en dacht: ‘Oh shit, daar gaan we’.”
Als blijkt dat Robin een match is wordt het proces gestart. “Ik heb eigenlijk nooit getwijfeld of ik ermee door zou gaan. Ik heb zelfs gebeden om deze kans te krijgen en was dankbaar dat ik iemands match was.” Op 1 december lag Robin onder volledige narcose in het LUMC. Door kleine gaatjes in zijn bekken te maken wordt er 800 milliliter beenmerg uit zijn lichaam gehaald. In dat beenmerg zitten de stamcellen. Aan wie hij doneert weet hij dan nog niet. “De arts gaf me pijnstillers mee naar huis en ik moest een week vrij nemen om weer beter te worden. De donatie veroorzaakt altijd twee weken wat pijn en je moet erg echt van herstellen. Bij mij gebeurde er alleen iets bijzonders.”
Artikel gaat verder onder foto
“Voordat ik onder narcose ging heb ik gebeden voor een goed en snel herstel. Een week na de donatie werd ik gebeld door een werknemer van Stichting Matchis die me vroeg of het klopte dat er in mijn dossier stond dat ik na drie dagen al helemaal genezen was. Ik vertelde haar: ‘sterker nog, ik ben helemaal niet ziek geweest’. Ze kon haar oren niet geloven en werd emotioneel omdat ze zelf ook christelijk is en we daardoor allebei begrepen dat dit echt een wonder van God was.”
Na een paar maanden ligt er weer een brief op de mat. Deze keer niet van de overheid, maar van de ouders van het jongetje aan wie Robin zijn stamcellen heeft gedoneerd:
“Wij willen je met heel ons hart bedanken. Jij hebt met jouw donatie leven gegeven aan onze zoon. In 2018 kreeg hij leukemie en de enige oplossing was een beenmergtransplantatie. In de hele familie was geen match te vinden, terwijl de transplantatie steeds noodzakelijker werd. Nu zit jouw beenmerg in zijn bloed. Dat maakt jou eigenlijk zijn derde ouder.”
“Toen ik de brief voor het eerst las werd ik heel emotioneel. Je weet niet goed wat je doet of wat je voor iemand betekent als je doneert. Ik heb een brief teruggestuurd om te laten weten dat alles goed gaat en ik mezelf meer als grote broer zie dan ouder gezien mijn leeftijd. Ik schreef dat mijn donatie Gods geschenk is, dat ik voor ze heb gebeden en dat zal blijven doen.”
In je lichaam zijn stamcellen eigenlijk een soort bloedproductiefabrieken. Stamcellen bevinden zich in je beenmerg, en dat zit dan weer in de holtes van diverse botten in het lichaam. Terwijl jij dit leest, zijn je stamcellen bezig om nieuwe cellen te maken. Dit gaat de hele dag door. Als stamceldonor doneer je bloedstamcellen. Deze bloedstamcellen worden voortdurend door het lichaam vervangen, je kunt ze dus makkelijk missen en hebt ze zo weer aangemaakt. De meest voorkomende ziekte waarbij een stamceldonatie nodig is, is leukemie.
Als je eenmaal stamceldonor bent, is de kans dat je wordt opgeroepen klein. Wanneer iemand stamcellen nodig heeft wordt eerst bij naaste familie gezocht naar een match. De kans is 30% dat dat lukt. Wanneer er geen match wordt gevonden, duiken artsen een wereldwijd archief in van mensen die zouden willen doneren om op zoek te gaan naar een match. De kans dat je wordt opgeroepen is jaarlijks 2%.
BRON: Stichting Matchis
Een donor kan het verschil tussen leven of dood maken. Zo ook voor Wende (12) die een harttransplantatie kreeg. Lees hier haar bijzondere verhaal.
