Gebroken

Van de hectiek niet veel later op de plek des onheils, krijgt Roan weinig mee. De sirenes van de ambulance herinnert hij zich niet, de maaiende wieken van de traumaheli evenmin. Van zijn eigen kritieke toestand is hij zich niet bewust, maar hoe slecht Kirsten eraan toe is, is voor hem al snel pijnlijk duidelijk.

Nog diezelfde avond heeft Roan de moeder van Kirsten aan de telefoon. Pas dan dringt het tot hem door: zijn vriendin is dood. En zelf heeft hij een dwarslaesie. Iets waar hij voor die tijd nog nooit van had gehoord.

Afscheid van Kirsten

Roan wordt de volgende ochtend geopereerd, waarbij zijn nekwervels worden vastgezet. Iedereen hoopt dat hij nog afscheid kan nemen van zijn lieve Kirsten, maar zijn toestand verslechtert snel. Kirstens ouders stellen daarom alles in het werk om haar lichaam in de kist naar het ziekenhuis in Amsterdam te vervoeren. Voor Roan, die alleen nog met zijn ogen kan knipperen en zijn mond kan bewegen, is het een emotioneel moment. Terwijl de tranen over zijn wangen stromen, kust hij haar koude hand. De foto’s die worden gemaakt, wil hij nog niet bekijken. Misschien later, zegt hij. Voor nu houdt hij het af. Te confronterend.

Onze collega's van Visie spraken Roan over het ongeluk, zijn verlies en hoe hij het leven weer probeert op te pakken. Lees hier het volledige interview.

Fotografie: Ruben Timman