Johannes is een geweldige dominee, maar beroerde vader. Terwijl jongste zoon August in de voetsporen van zijn vader treedt en als legerdominee werkt, is oudste zoon Christian hard op weg het zwarte schaap van de familie te worden. Ondertussen doet Johannes er alles aan om zijn kerk open te houden. De spanningen lopen steeds verder op...  

Haat/liefdeverhouding

De belangrijkste reden waarom Ride upon the Storm zo goed werkt, is omdat je het ene moment een gruwelijke hekel hebt aan Johannes, maar daarna weer aan zijn lippen hangt. Hij is een uitzonderlijk goede dominee. Wanneer hij preekt moet je de neiging onderdrukken om hardop “amen!” naar het scherm te roepen. Lastig, want hij is ook veeleisend, veroordelend en ronduit een hork tegenover zijn zoons. (“Jezus was van de genade, ik heb meer met consequenties.”) Bovendien is hij alcoholist, gaat hij vreemd en is het voortbestaan van “zijn” kerk zijn grootste prioriteit. Eigenlijk zou ik hem het liefst een klap verkopen met zijn eigen Statenvertaling: “Ga eens doen waar je zo goed over kan vertellen!”  

Onhaalbare voorbeeldfunctie

Tegelijkertijd realiseerde ik me door de serie hoe heftig het werk van een voorganger is. Deze mensen staan wekelijks op de kansel waardoor het idee kan ontstaan dat ze altijd hun zaakjes op orde hebben. Terwijl dat natuurlijk onrealistische verwachtingen zijn. Het lijkt me echt zwaar om te moeten preken over onderwerpen waar je misschien zelf ook mee worstelt. Zo voert Johannes een gesprek met een jong stel dat trouwplannen heeft, terwijl net op dat moment zijn eigen relatie op knappen staat. Kan je dan nog goed advies geven? En als je A zegt, maar B doet, maakt dat je dan menselijk of gewoon schijnheilig?  

Zelf heb ik grote waardering voor hoe de voorganger in mijn kerk dat doet. Wanneer er spanningen of conflicten in zijn eigen leven zijn, is hij daar vanaf het podium eerlijk over. Dat vraagt om lef en is wat mij betreft juist een teken van kracht.    

Iemand nog gebedspunten?

Ride upon the Storm neemt geloof serieus. Dit zie je onder andere in de manier waarop gebed wordt ingezet. Als personages bidden, dan heeft dat effect. Bijvoorbeeld wanneer August in de oorlog onder vuur wordt genomen. Terwijl hij bidt, ziet hij een trillend glas op tafel staan. Vervolgens zien we Augusts moeder thuis in Denemarken de afwas doen. Zij kijkt ook naar een glas waarin het water beweegt. (Of God dat doet of dat het een natuurlijke oorzaak heeft, mag je als kijker zelf invullen.) Het gevolg is dat zij het gevoel heeft dat haar zoon in gevaar is en het gezin voor hem gaat bidden.  

Tegelijkertijd betekent dat niet dat alles van een leien dakje gaat. Gebed is geen wondermiddel dat elk probleem magisch oplost. Zo overleeft August het gevecht, maar raakt hij getraumatiseerd door de keuzes die hij in datzelfde vuurgevecht maakt. Juist die complexiteit maakt de serie zo meeslepend.  

Waar is dat feestje?

Omdat Ride upon the Storm het geloof en gelovigen op zo’n serieuze en daardoor herkenbare manier verfilmt, vond ik het af en toe pijnlijk om ernaar te kijken. Ik voelde me soms echt teleurgesteld in mijn christelijke medemens en zelfs een beetje alleen. Op Goede Vrijdag, veel ongepaster qua datum kan het niet, wordt in de kerk een feestje gegeven dat gigantisch uit de hand loopt. Liters drank gaan er doorheen en na afloop gaan mensen met minder kleren naar huis dan waarmee ze gekomen zijn. Hiernaar kijken voelde alsof je erachter komt dat een persoon die je hoog hebt zitten, niet blijkt te zijn wie je dacht dat hij was. Alleen is het nu niet één persoon, maar een hele gemeenschap. 

De serie behandelt het geloof respectvol, maar ook op een harde en eerlijke manier. Wanneer iemand boos is op God, is die persoon ook echt boos. Inclusief taalgebruik dat je niet in de Bijbel gaat vinden. Daarom is dit niet een serie die ik iedereen aan kan raden. Ik kan me heel goed voorstellen dat dit soort scènes voor sommige kijkers echt te ver gaan.  

Conclusie

Het eerste seizoen van Ride upon the Storm is diep, intens maar ook eerlijk en verdraaid interessant. Hier kan ik wel twintig recensies mee vullen. Bijvoorbeeld over de politiek die komt kijken bij het besturen van een kerk, de diepgang waarmee het geloof wordt verfilmd (heb je ooit eerder tongentaal op een serieuze manier in een niet-christelijke serie gezien?!), of dat de acteur die Johannes speelt in de serie zich uiteindelijk echt heeft laten dopen.  

Kijkwijzer

Ride upon the Storm neemt het geloof serieus, maar neemt geen gas terug zodra onderwerpen gevoelig of zelf pijnlijk worden. Bijvoorbeeld in de vorm van religieuze nachtmerries of personages die godslasterlijke dingen zeggen. Daarnaast bevat vrijwel elke aflevering een seksscène.  

Ride upon the Storm is te koop op dvd en te streamen op Lumièreseries.com