Verwacht geen traag, uitgebreid begin om de personages te introduceren: al in het tweede hoofdstuk laat de schrijfster de tornado over de stad razen. Jersey is alleen thuis en gaat ervanuit dat ze haar moeder en zusje zo weer ziet, terwijl ze de was doet en het eten bereidt. Totdat de stroom uitvalt. De tornadosirenes loeien wel vaker in haar stad, maar voor de zekerheid schuilt ze in de kelder. Pas later, wanneer het huis verwoest is en ze geen contact kan krijgen met haar moeder, beseft Jersey dat ze haar moeder en zusje heeft afgesnauwd voor ze het huis verlieten en geen goed afscheid heeft genomen.

“Ik wist zo veel, dacht ik; dat de was gedaan moest worden, wanneer mam en Marin weer thuis zouden zijn, hoe de rest van de avond zou verlopen. Maar ik wist niks. Ik had geen flauw idee.”

De enige van het gezin die Jersey nog over heeft is haar stiefvader Ronnie, en enkele bezittingen. Haar vriendinnen leven nog, maar moeten voor hun eigen gezin zorgen. Ook haar stiefvader kiest voor zichzelf en Jersey komt terecht bij de familie van haar biologische vader, waar ze wordt behandeld als een stuk schroot en intussen de gigantische schok probeert te verwerken. Ook hoort ze van haar vader, die haar sinds de scheiding met Jerseys moeder niet wil accepteren, zijn kant van het verhaal over haar moeder. Ze blijft stevig in haar schoenen staan terwijl ze moet omgaan met verlies, herinneringen, een trauma, pesterijen van haar familie en het besef dat ze er nu vrijwel alleen voor staat. Toch zit de waarheid weer anders in elkaar dan ze denkt.

Psychologische worsteling

In tegenstelling tot veel andere verhalen, is de actie op het hoogtepunt aan het begin van het verhaal en verschuift de focus daarna naar de psychologische worsteling van de hoofdpersoon. De flaptekst doet je misschien anders geloven – ik raad dan ook af die te lezen: laat je lekker meeslepen door de gebeurtenissen.  Het verhaal heeft geen duidelijke rode lijn, maar is een samenhangend geheel van verschillende verhaallijnen die door het hele boek heen mooi verwerkt zijn. Je leest wat zoveel ellende met een jonge tiener doet, soms frustrerend om te lezen. Het laat je vooral meeleven met Jersey. Uiteindelijk leert ze zelfs te bidden en beginnen de wonden te helen.

Persoonlijke ervaring

Van de introductie van het verhaal ben ik niet bijzonder onder de indruk; de titel en de eerder genoemde flaptekst zijn niet zo aantrekkelijk. De originele titel is ‘Torn Away’ maar de vertaler heeft besloten deze te veranderen in ‘Wild Storm’, een naar mijn mening wat zwakke titel. Maar ‘don’t judge a book by its cover’ (letterlijk): ik moet toegeven dat ik ernaast zat met mijn lage verwachtingen.

Ik vond het mooi om te zien hoe de schrijfster het verhaal interessant heeft weten te houden zonder veel actie en hoe ze de verhaallijnen tot een sterk geheel heeft geweven. Deze manier van schrijven geeft je ook regelmatig ruimte om na te denken en te beseffen wat voor impact zoiets tragisch moet hebben op iemands leven. Bovenal kreeg ik bewondering voor hoe Jersey bleef volhouden ondanks het kersverse verdriet.

Emotionele achtbaan

‘Wild Storm’ heeft weliswaar een andere opbouw dan je misschien gewend bent van een jeugdroman, maar is allesbehalve saai. Als je houdt van verhalen die je laten meevoeren in een psychologische ontwikkeling en oog hebt voor subtiele verhaallijnen, is het zeker wat voor jou. Maar ik denk dat het voor iedereen goed is om na te denken over de vanzelfsprekendheid van je dagelijks leven. Dit boek neemt je mee in een emotionele achtbaan en hopelijk tovert het einde een grote glimlach op je gezicht.

Taalgebruik: gemiddeld
Genre: Young Adult, psychologische jeugdroman

BOEKRECENSENT: LONNEKE VAN DER SPOEL