“Eén waarheid” is het eerste boek van Nadine Swagerman. Gelijk won ze hiermee de Jonge Jury Debuutprijs op 5 Juni 2019. Ik vind het altijd leuk om nieuwe auteurs te ontdekken. Iedere auteur schrijft op een andere manier en wil iets anders overbrengen. Misschien ontdek je wel je nieuwe favoriet of het valt juist vies tegen. Maar je komt er niet achter als je het niet probeert. Laura probeert erachter te komen wie haar ouders vermoord heeft. Als zij uiteindelijk achter de waarheid komt, bevalt die haar niet.

“Vroeg of laat zal uitkomen wat er die avond echt gebeurd is. Dat móét gewoon. Want er is maar één waarheid… en dit is hem zeker niet.”

Mysterieus

Dit boek sprak me aan vanwege het mysterie. Ik houd van detectives. Langzaamaan steeds een puzzelstukje ontdekken totdat je aan het einde weet wie het gedaan heeft en wat zijn of haar motief was. Gaandeweg het verhaal verzin je zelf theorieën wat er gebeurd zou kunnen zijn, om er later achter te komen dat je gelijk had of er juist helemaal naast zat. Geloof me, ik zit er vaker naast dan dat ik het goed heb…

Het verhaal is geschreven vanuit twee perspectieven, Jorrit en Laura. Laura heeft psychische problemen die zijn ontstaan nadat ze haar vermoorde ouders gevonden heeft. Ze gaat bij haar tante wonen maar het lukt haar niet haar leven voort te zetten en doet een zelfmoordpoging. Ze wordt hierna opgenomen in een kliniek. Jorrit werkt daar als stagiaire. Zo ontmoeten ze elkaar en ze worden verliefd. Dit is ook de reden dat Jorrit besluit om te onderzoeken wat er met Laura’s ouders is gebeurd.  Bij elk hoofdstuk staat aangegeven vanuit wie er gesproken wordt; dit houdt het boek overzichtelijk. Daarnaast wordt er ook gebruik gemaakt van flashbacks. Hierdoor krijg je wat meer een kijkje in wat Laura heeft meegemaakt voordat ze naar de kliniek gaat.

Op het verkeerde been

Voor mij kwam het boek een beetje langzaam op gang. In het begin gaat het vooral over wie Laura is, wat ze meegemaakt heeft en waar ze nu doorheen gaat. Op zich logisch natuurlijk en ook belangrijk om op die manier het hoofdpersonage te leren kennen, maar op een gegeven moment werd het voor mij iets te saai. Het verhaal bleef naar mijn idee wat hangen bij Laura’s belevenissen in de kliniek en er wordt niets vermeld over de vorderingen van de politie in het moordonderzoek.

Echter als je halverwege het boek gekomen bent, gebeurt er ineens iets met een vriendin van Laura waardoor het boek weer spannend wordt. Ik zat er plotseling weer helemaal in. Het einde van het boek is echt mind-blowing! Die zie je echt niet aankomen. Toen ik het boek uit had moest ik eerst 10 minuten bijkomen voordat ik helemaal begreep wat er nou eigenlijk gebeurd was. Je wordt het hele boek compleet voor de gek gehouden, op het verkeerde been gezet.

Goed om te weten

In het boek wordt een aantal keer gevloekt. Ik vond het niet zo duidelijk aanwezig dat ik me eraan stoorde, je kan er overheen lezen. Het verhaal is niet geschreven vanuit een christelijk oogpunt. Ik vind dit niet een reden om het boek niet te lezen. Als christen zijnde is het denk ik goed om ook interesse te hebben voor 'niet-christelijke boeken', zodat je je ook bewust kan blijven van hoe niet-christenen met dingen omgaan.

Conclusie

Kortom: ik vond dit boek heel wisselend. Je moet even door het middenstuk heen komen, maar daarna heeft het verhaal je helemaal in zijn greep. Het is echt iets voor jou als je houdt van een verhaal met een mysterie, je het niet erg vindt als niet het hele boek tenenkrommend spannend is, en je je graag laat verrassen. Ondanks mijn gemengde mening wil ik het boek zeker aanraden! Het geeft een goede inkijk in een kliniek voor mensen met een psychische aandoening en het zet je aan het denken over jezelf. Bijvoorbeeld als jij, of misschien iemand in je naaste omgeving, last hebt (gehad) van emotionele problemen. Daarnaast is het einde gewoon, ja ik ga het nog een keer zeggen, mind blowing!

Genre: Thriller, Psychologisch, Young Adult
Moeilijkheid taalgebruik: makkelijk

BOEKRECENCENT: JUDITH JOOSTEN