Leestijd: 3 minDoor Wilke Stuij
Job verliest al zijn bezittingen, moet zijn hele familie begraven en zit doodziek op de vuilnisbelt. Terwijl hij daar vol vragen zit, komen zijn vrienden langs. De eerste 7 dagen houden ze hun mond, maar daarna wordt duidelijk dat ze het oordeel over hun vriend klaar hebben en laten ze hem keihard vallen. En weet je wat God aan het eind van het verhaal aan Job vraagt? Of hij voor zijn 'vrienden' wil bidden.
Eigenlijk is het niet eens een vraag van God. Hij zegt: ‘Job, mijn dienaar, zal voor jullie bidden.’ Job doet het, hij bidt voor zijn vrienden die hem net 33 hoofdstukken lang nog verder de ellende in hebben geholpen met hun woorden.
Bidden voor mensen die je pijn doen of hebben gedaan. Dat staat sowieso in de top 10 van tegennatuurlijk dingen die mensen kunnen doen. Job had goede redenen om boos te zijn op zijn vrienden, ze hadden hem bekritiseerd in plaats van gesteund. Hoe kan het dat hij dit gevoel opzij zet en voor hen bidt?
Job is helemaal gevuld met zijn vragen
Ik denk dat Job voor zijn vijandelijke vrienden kon bidden, omdat hij zijn focus op God had en niet langer op zichzelf. Het hele boek is Job met zichzelf en zijn vraag bezig geweest, namelijk: “God, waarom treft dit lijden mij?” Uiteindelijk daagt hij God zelfs uit om zich te komen verdedigen. God spreekt, maar geeft geen antwoord op de vraag van Job. Hij verschuift de focus van Job naar Hem. Zijn antwoord aan Job is namelijk een gigantische speech over wie Hij is en wat Hij doet. Is Job boos dat hij geen antwoord op zijn vraag heeft gekregen? Nee, hij voelt zich getroost door Gods woorden.
Job dacht te weten wat hij nodig had
Nadat Job zich getroost voelt, ondanks dat hij een ander antwoord kreeg dan dat hij dacht nodig te hebben, krijgt hij de opdracht voor zijn vrienden te bidden. Dit kan hij en dit doet hij. Hij heeft gemerkt dat het antwoord op zijn verdriet ligt in wie God is en niet in het antwoord op zijn oorspronkelijke vraag. Doordat zijn focus naar God gaat, is er weer ruimte voor andere dingen dan zijn vragen en kan hij in liefde voor zijn vijandelijke vrienden bidden.
Als ik probeer mijn vraagstelling aan te passen van 'God, waarom gebeurt dit?' naar 'God wilt u laten zien wie U bent?’ kom ik er misschien net als Job achter dat het antwoord op die eerste vraag niet per se is wat ik écht nodig heb. Misschien komt er dan wel meer ruimte in mijn hoofd en hart en ben ook ik in staat om voor mijn vijanden te bidden.
Op welke vraag wil jij antwoord? Denk jij dat het antwoord op die vraag echt is wat je nodig hebt om gelukkig te zijn?
