De wedstrijd begon zwaar in het tegendeel van de Jonge Leeuwen, zo vertelt coach Sander: “De keeper van de tegenstander, hij heet Giovanni, is een boom van een vent. Die gast hield echt elk schot op doel tegen. Ik neem het mijn team niet kwalijk, die gast hoort volgens mij bij de grote clubs. Op een gegeven moment greep hij bij elke bal die hij pakte de kans om onze jongens uit te dagen: 'Zwakke welpen, geen wonder dat jullie onderaan de competitie staan!' Dat gebeurt wel vaker, maar toen hij met Jezus begon te schelden, veranderde de sfeer enorm. Een groot deel van ons team is christelijk en dat viel op z’n zachtst gezegd niet lekker, ik merkte dat mijn jongens echt van slag waren. Ik hoorde Damian naast me op de reservebank mompelen: 'Hij moet ons niet belachelijk maken en zeker niet mijn God.' Dat had ik niet uit zijn mond verwacht. Het is een lieve jongen die niet zo makkelijk boos te krijgen is. Ik zag een lichtje aangaan in die kerel.”

Te grote scheenbeschermers

“Ik besloot na de rust om een andere tactiek te proberen, maar dat haalde niet veel uit. Ook in de tweede helft konden we niks tegen die gigantische keeper beginnen. We schoten evenveel op doel als de tegenpartij en onze spitsen zijn echt de slechtste niet, maar we kwamen die doellijn niet over. Na een kwartier in de tweede helft waren de jongens bekaf. Niemand kon een bal in het net krijgen, zelfs onze topscorer niet. Damian keek me aan en ik zag dat hij stond te trappelen om erin te komen. Ik had de hoop al lang opgegeven, maar misschien was een jongen als hij wel precies wat we nodig hadden? Ik liet hem er maar in, welke opties hadden we nog? Nu moet je weten dat Damian een klein broekie is, die verdedigers van de tegenstander waren een kop of twee groter. Damian besloot er gewoon zonder scheenbeschermers in te gaan! Ik gaf hem nog een extra paar van zijn broer, maar die paste niet. Dat vonden die jongens aan de overkant hilarisch natuurlijk, vooral keeper Giovanni, die begon te brullen van het lachen."

Snikkend naar zijn moeder

"De andere jongens vertrouwden Damian eerst de bal nog niet toe, dit was zijn eerste keer in de spits. Uiteindelijk kwam er toch een eerste voorzet. Damian nam de bal perfect op de voet en schoot hem van een geweldige afstand in de kruising! Die keeper wist niet wat hem overkwam, hij stond perplex! Ik zag hem mompelen: 'Pfft, toevalstreffer... Probeer dat maar nog een keer!' Maar ja hoor, slechts vijf minuten later was er de volgende treffer van Damian! Je zag de jongens weer glimlachen, ze begonnen erin te geloven. Het regende doelpunten. In de laatste tien minuten van het spel bleven ze maar komen. Op het moment dat de scheids op het fluitje blies, hadden we gewonnen met 5-7! De Razende Honden waren veranderd in bange puppy’s, je zag ze verslagen en gefrustreerd van het veld gaan. Keeper Giovanni kreeg de schuld: hij had die schoten op doel in de tweede helft moeten tegenhouden, dan hadden ze niet verloren. Ik denk niet dat hij gewend was om te verliezen, want na de wedstrijd liep hij snikkend naar zijn moeder. Wat een triest gezicht was dat!”

Mijn vertrouwen is op God

“Na het feestje in de kantine met patat en frikadellen bedankte Damian me nog voor de kans. Ik zal nooit vergeten wat hij toen tegen me zei: 'Mijn familie stond vandaag aan de zijlijn: mijn ouders en mijn zes broers die allemaal veel langer voetballen. Ze waren supertrots op me! Ik ben misschien wel de jongste in mijn gezin en niet de grootste jongen van ons team, maar mijn vertrouwen is op God. Die keeper zag het belangrijkste over het hoofd: uiteindelijk gaat het om talent én vertrouwen. Hij maakte Jezus belachelijk, dat was zijn grootste fout. Ik geloof dat God mij juist daarom heeft geholpen om deze wedstrijd voor Hem te winnen. God is mijn kracht.'"

BEAM vertaalt in deze serie met een knipoog Bijbelverhalen die vandaag de dag zeker viral zouden zijn gegaan. Komt dit verhaal jou bekend voor?