Milan (19) is geadopteerd: ‘Mensen vragen vaak of ik mijn biologische ouders wil ontmoeten’
Leestijd: 4 minDoor Rebekka Rodenburg
Leestijd: 4 minDoor Rebekka Rodenburg
Iedereen heeft een verhaal. Maar wanneer heb je de kans om onbeschaamd al je vragen aan de ander te stellen? Nou, dat kan hier. Bij de BEAM-rubriek ‘Durf te Vragen’ stellen wij de vragen die jij via Instagram hebt ingestuurd. Vandaag spreken we Milan (19) die is geadopteerd uit Taiwan. Hij vertelt dat zijn ouders kozen voor een adoptieproces met het verlangen om een kind een betere toekomst te geven. Uiteindelijk is hij toen hij twee was naar Nederland gekomen.
“Nee, ik heb me nooit alleen gevoeld. Ik heb nog twee zussen en een broertje die ook zijn geadopteerd uit Taiwan. Soms merk je dat je in karakter verschilt, maar verder beschouwen wij elkaar als echte broers en zussen. Biologisch gezien zijn we dat niet. Een verschil met gezinnen zonder geadopteerde kinderen ervaar ik daarom niet. Ook kan ik goed met mijn ouders praten over mijn adoptie. Als ik daar vragen over stel, vinden ze dat niet gek. Daar kunnen we open gesprekken over voeren.”
“Ik heb mijn biologische ouders nog nooit ontmoet of contact met ze mee gehad. De vraag of ik dat zou willen, heb ik vaker gehad. Op dit moment ben ik daar niet aan toe, maar ik ben er eigenlijk ook niet zoveel mee bezig. Misschien dat ik in de toekomst dat verlangen wel ga krijgen. Mijn ouders hebben gezegd dat ik dat eventueel wel kan proberen als ik ouder word.”
“Ik werd geadopteerd toen ik twee jaar oud was, dus ik weet niks meer van de tijd dat ik daar woonde. Over het algemeen ben ik ook meer bezig met de Nederlandse cultuur, omdat ik me echt Nederlander voel. Vroeger gingen we als gezin nog wel eens naar een bijeenkomst, georganiseerd door het adoptiebureau, speciaal voor adoptiekinderen. Naast kinderen uit Taiwan komen ook veel adoptiekinderen uit China of andere Aziatische landen. Tijdens deze bijeenkomsten doe je activiteiten samen, zoals voetbal of andere buitenspellen. Op die momenten voel ik me verbonden met de anderen, omdat we allemaal geadopteerd zijn. Niet specifiek met Taiwan, maar ik vind het wel leuk om te horen als iemand anders ook daarvandaan komt.”
“Ik zie er natuurlijk niet heel Nederlands uit. Vroeger werd ik daar ook om uitgescholden. Als je uiterlijk anders is, gaan mensen daar sneller opmerkingen over maken. Sommigen gingen dan Chinese woorden naar me roepen. Daarnaast was ik een stuk kleiner dan de rest. Naarmate ik ouder werd begon ik meer te sporten en voelde ik me zelfverzekerder. Ik denk dat ik dat ook uitstraal, omdat mensen nu een stuk minder snel iets negatiefs durven te zeggen. Daardoor ben ik ook niet meer bang voor de opmerkingen.”
“Niet echt. Het feit dat ik ben geadopteerd maakt mij uniek en dat is best leuk. Vroeger heb ik er misschien mee geworsteld toen ik werd uitgescholden. Dan vroeg ik me wel af waarom het zo moest lopen. Maar ik heb geaccepteerd dat het zo is gelopen. Ik geloof dat God met mijn adoptie een doel mee heeft. In Taiwan zou ik waarschijnlijk niks over het christelijk geloof hebben gehoord en hier in Nederland gelukkig wel! Wat Gods doel voor mij precies is, weet ik niet. Dat ben ik nog aan het ontdekken. Ik denk wel dat mijn keuze om nu de opleiding beveiligen en bewaken te volgen met mijn adoptie te maken heeft. Ik heb echt het verlangen om andere mensen te helpen en hoop dat door mijn opleiding heen ook te kunnen doen.”
Khaqan (21) is moslim: ‘Ik denk dat onze God dezelfde zou kunnen zijn, er is namelijk maar één God’
