Marit (18) beschadigde zichzelf: 'Ik vond dat ik pijn verdiende'
Leestijd: 4 minDoor Daniëlle van den Brun
Leestijd: 4 minDoor Daniëlle van den Brun
Marit is pas veertien, als ze in een hele donkere periode belandt. Ze is ongelukkig, gestrest en achter gesloten deuren verwondt ze zichzelf om iets te voelen. Marit: “Het wordt een soort verslaving waar je op terugvalt als het slecht gaat.”
🚨Triggerwarning: Dit verhaal gaat over zelfbeschadiging
“Ik ben op de basisschool erg gepest en gaf mezelf daar de schuld van. Ik moest wel iets raars hebben waardoor ze zijn begonnen met pesten, toch? Eigen schuld. Op de middelbare school stopte het pesten, maar ontwikkelde ik faalangst. Ik bleef mezelf wijsmaken dat ik niks kon en bleef vastzitten in die negatieve spiraal.”
“Faalangst ziet er bij iedereen anders uit. Ik kreeg erg veel stress bij toetsen en presentaties. Dat werd zo erg dat ik volledige black-outs had tijdens het maken van een toets, terwijl ik wel goed had geleerd. Mijn faalangst kreeg ook effect op mijn spraak. Ik was vaak bang dat ik iets verkeerds zei en dus klapte ik snel dicht. Op het dieptepunt stond ik 21 tekorten, lukte huiswerk maken niet meer en kon ik lessen bijna niet meer volgen. Ik maakte mezelf wijs dat ik alles alleen maar verpestte.”
“Ik ben christelijk opgevoed, maar omdat er in mijn persoonlijke leven én in de wereld zoveel nare dingen gebeurden, vroeg ik mezelf steeds vaker af: Waarom? Ik overtuigde mezelf ervan dat God om iedereen gaf, behalve om mij. Mijn ouders hadden dat niet door. Ik ging nog elke zondag met ze mee naar de kerk, maar luisteren deed ik niet. De eerste die doorhad dat het niet goed ging, was mijn mentor. Zij heeft het mijn ouders verteld, die heel erg schrokken, en zo ben ik bij een psycholoog terechtgekomen.”
“Mijn eerste ervaring met een psycholoog was negatief. Hij gaf mij de schuld van mijn faalangst. Ik ben daar weggegaan en heb alle hulp afgehouden door te doen alsof het goed met me ging. Ondertussen sloot ik mezelf veel op in mijn kamer. Daar zat ik alleen met mijn negatieve gedachtes. Ik gaf mezelf overal de schuld van en vond dat ik pijn verdiende. Voor mij was zelfbeschadiging een manier om met mijn emoties om te gaan. Ik wilde IETS voelen. Vooral op slechte dagen, na een toets bijvoorbeeld, gebeurde het vaak. Het voelde als een opluchting als ik mezelf pijn deed, maar een dag later had ik vaak al spijt.”
“Ik heb mijn littekens altijd goed verborgen kunnen houden, totdat school en wat vrienden erachter kwam. De zorgcoördinator van school heeft het daarna aan mijn ouders verteld. Het echte keerpunt kwam pas wat later, toen een vriendin erachter kwam dat ik niet meer geloofde. Op school werd er een Alpha Youth cursus (waarin je vragen kunt stellen over het christelijk geloof) georganiseerd en ze sleepte me mee. Daar is er voor mij gebeden door een aantal mensen en opeens vielen alle negatieve gedachtes, waar ik al jaren mee rondliep, van me af. Alsof God wilde zeggen: ‘Ik ben hier nog steeds en ik zorg voor je’.”
“Vanaf dat moment ging niet opeens alles goed. Ik heb mezelf nog wel pijn gedaan daarna. Het wordt een soort verslaving waar je op terugvalt als het slecht gaat. Gelukkig lukt het me steeds beter om goede keuzes te maken. Op momenten dat ik mezelf pijn wil doen ga ik schilderen, dichten, app ik vrienden of zoek ik afleiding. Inmiddels zit ik ook bij een psycholoog waar ik het goed mee kan vinden en die me echt verder helpt.”
“Misschien ben jij wel iemand die leest en ook aan zelfbeschadiging doet of hebt gedaan. Ik wil dan tegen je zeggen: zoek iemand die je vertrouwt en praat erover, hoe eng het ook is. Ze willen je helpen, ook al zie je dat niet. Jij bent die hulp waard en je hebt het nodig. Er is een toekomst voor je.”
Herken jij je in het verhaal van Marit, of ken je iemand die zichzelf beschadigt? Het kan dan helpen om anoniem te chatten met iemand van stichting Chris.
Waarschuwing: dit artikel gaat over trigger warnings
