Eenmaal op Lesbos begon een zoektocht naar het gezin van Hassan. Marijn: “Op de eerste avond op Lesbos stuitte ik op de parkeerplaats bij de Lidl op een meisje. Zahar heet ze. Om haar heen waren kinderen tikkertje aan het spelen en zaten volwassenen verkleumd tegen elkaar aan. Het was pure chaos, maar zij lag rustig te slapen.”

“Ik raakte aan de praat met haar ouders, die vertelden dat ze uit Afghanistan gevlucht waren. Wat ik het ergste vond, was dat ze door die brand weer op de vlucht moesten en al hun spullen achter moesten laten. Na het maken van de foto heb ik nog maandenlang aan het Zahar gedacht. Als ik naar de foto kijk, zou ik haar willen oppakken en in een kinderkamertje willen leggen. Want zo’n meisje hoort toch niet buiten in de kou te slapen?!” Het beeld van de slapende Zahar maakte niet alleen indruk op Marijn: met de foto won ze namelijk een internationale prijs van de National Geographic Fotowedstrijd!

Zahar was niet het enige kind dat Marijn ontmoette: “Ik werd vooral geraakt door de kinderen die ik zag – die kunnen er niets aan doen dat ze in zo’n situatie zitten. Hele gezinnen stonden op straat, zonder sanitaire voorzieningen en schoon drinkwater.”

“In het afgebrande kamp ontmoette ik ook Samir. Hij zei: ‘Het lijkt wel alsof niemand ons echt wil hebben.’ Dat brak mijn hart, want het nare is: het is niet gelogen wat hij zegt.”

“Maar tegelijkertijd vond ik het mooi om te zien hoe kinderen hun leven weer oppakten. Ze gingen door met spelen; er was een jongetje die een step uit het kamp had kunnen redden en die was altijd aan het steppen. Kinderen speelden tikkertje en verstoppertje.”

Slapen met een luier

Na de brand willen de vluchtelingen nooit meer terug naar een kamp zoals Moria. Marijn legt dit uit: “Het kamp Moria was heel traumatisch. Kinderen die ik daar ontmoet heb, waren ’s nachts bang voor dronken, vechtende mannen. Vrouwen sliepen met luiers aan omdat ze niet naar de wc durfden te gaan.”

Kinderen waren 's nachts bang voor vechtende dronken mannen.

“In zo’n kamp zet je te veel mensen, die ook nog eens zwaar getraumatiseerd zijn, op een klein stukje grond. Er leven 20.000 mensen in een kamp waar maar 3000 mensen in passen. Dat zorgt voor confrontaties. Stel je zet 20.000 Nederlanders op zo’n klein stukje grond, dan heb je ook binnen een uur ruzie.”

De hemel

Marijn heeft nog steeds contact met Hassan. Hassan en zijn gezin zitten inmiddels in een AZC in Duitsland. “Ik vroeg pas hoe het met ze ging en ze zeiden: ‘Het is hier net de hemel.’ Hoewel ik blij voor ze was, vind ik het heftig om te horen dat een AZC een hemel genoemd wordt. Dan kun je je wel voorstellen uit wat voor omstandigheden ze komen. Terwijl ze in Afghanistan gewoon een goed huis hadden en een goede baan hadden.”

Hassan vroeg aan Marijn of zij zijn stem wil zijn. Als Marijn voor Hassan zou mogen spreken, zou ze zeggen: “Geef ons hoop. Als je maar één van ons een stukje hoop kunt geven, doe dat – door met ons te spreken, door vrijwilligerswerk te doen of door een donatie.”

De namen Zahar, Hassan en Samir zijn fictief. 

Je kunt Marijn kenner als BEAM'er van het jaar 2018! Zij won deze prijs voor een ander inspirerend en indrukwekkend fotoproject:

• 

  “Ik maak foto’s van kinderen met kanker.”

  “Ik maak foto’s van kinderen met kanker.”