Kanker bij mijn vriendje
“Ik was zeven jaar toen mijn vriendje kanker kreeg. De juf vertelde dat als hij op school zou komen misschien kaal zou zijn. Ik vond dat raar: ‘Hoe kan je van ziek zijn kaal worden?’ Ik snapte er helemaal niets van. Sinds die tijd hield ik mij bezig met kanker.”

Tussenjaar
Marijn neemt in het dagelijks leven projecten in opdracht aan, maar vind het ook belangrijk om met haar talent iets waardevols te doen. “Dit jaar heb ik een tussenjaar want mijn studie is het helaas niet geworden. Ik dacht: ‘Wat zou ik in dit tussenjaar kunnen doen waar ik anders geen tijd voor heb?’ Ik wilde een mooi project starten voor ouders die kinderen hebben met kanker. Het is een heftige tijd en je denkt er als ouder niet aan om foto’s te maken. Ik denk dat deze foto’s heel waardevol kunnen zijn voor de verwerking later of als herinnering."

Ik volg vijftien kinderen met kanker

Elke week een fotoshoot
“Ik volg vijftien kinderen met kanker. Op dit moment heb ik zes kinderen gefotografeerd. Ik moet nog aardig wat fotograferen. Bijna elke week heb ik een fotoshoot. De kinderen wonen door het hele land. Ik wil voor deze kinderen een podium creëren door wat er vroeger is gebeurd met mijn vriendje. Ik heb een jaar voor dit project uitgetrokken omdat ik veel moet regelen. Daarnaast werk ik ook in een supermarkt achter de kassa, om geld te verdienen. Deze fotoserie wil ik gaan exposeren door het hele land. Ik wil de ouders ook een fotoboek geven als herinnering.”

Ik heb een talent gekregen van God en ik wil hier goed mee omgaan

God speelt een rol in mijn fotografie. Ik vind niets mooier dan je talent inzetten voor de maatschappij. Dat is erg bijbels. Je hebt een talent gekregen van God en ik vind dat het aan ons is om daar goed mee om te gaan. Ik kan ervoor kiezen om alleen in opdracht te werken, maar daar haal ik minder voldoening uit. Ik vind het ongelofelijk mooi dat kinderen zich zeker gaan voelen door mijn fotografie. Ik wil ze herinneringen geven en dat kan fotografie doen.”