"We zijn met stomheid geslagen," vertelt Erica van Gilst. Samen met een groepje vrienden en kennissen zette zij zich in om de familie van Lusine, Lia, Narek en moeder Bela in Nederland te houden. De petitie werd ongeveer 1600 keer ondertekend. Erica: "Het is zo intens verdrietig. We hebben geen eens afscheid kunnen nemen. We maken ons erg zorgen."  Gezondheid
Het gezin woonde viereneenhalf jaar in Nederland en werd vorige week woensdag van hun bed gelicht. Het was lastig om contact met hen te krijgen. Erica: "De laatste berichten die we kregen waren slecht. Bela, de moeder van Lusine is maandag nog naar een cardioloog geweest vanwege een hoge bloeddruk en hartkloppingen. De cardioloog wilde nog meer onderzoek doen, maar dat mocht niet. uiteindelijk zijn dinsdag toch op het vliegtuig gezet."  Erica heeft nog kort contact gehad met Lusine. "Bij een tussenlanding had zij even wifi. We hebben heel kort geappt, want ze moest snel weer verder. In Armenië zijn ze opgevangen door kennissen, maar waar ze precies zijn, weten we niet." Situatie in Armenië
Afgelopen weekend laaide een oud conflict op in Nagorno-Karabach, het grensgebied tussen Armenië en Azerbeidzjan. Lusine en haar familie zijn niet in dit gebied, maar het oorlogsgeweld gaat waarschijnlijk niet aan hen voorbij. Erica: "Het is er onrustig. Ik hoorde van een Armenië-expert dat mannen worden opgetrommeld voor de gevechten. Het hele land is er mee bezig." Verslagen
Dat is niet het enige waar Erica zich ongerust over maakt. Bela en Lusine kregen in Nederland hulp bij het verwerken van hun trauma’s –die ze in Armenië hadden opgelopen. Erica: "Je snapt niet dat zij terug moesten. In Armenië zijn er geen traumabehandelingen. Het is of niks, of een gedwongen opname en dan valt het gezin uit elkaar. Dat kan toch niet? Met het ophalen vanuit de gezinslocatie en 'hun gevangenschap' woensdagochtend hebben ze er weer een trauma bij."  Proces
De kans dat het gezin toch terug in Nederland komt, is klein. Erica: "Officieel loopt het proces nog en mogen ze het niet in Nederland afwachten. We zouden ze heel graag hier hebben en er alles voor doen, maar we willen ook geen valse hoop. Ze zijn geen jojo’s." Tekst: Janita Kers