Leestijd: 4 min
Haar hart lag altijd al bij Afrika. Dat Esther (22) hier ook haar ware liefde zou tegenkomen, stond alleen niet helemaal op haar planning: “Ik riep van tevoren dat dat wel het laatste was wat ik wou.” Het is drie jaar geleden dat ze verliefd werd op Philip (25) uit Ghana. Inmiddels zijn ze getrouwd en kan Esther zich niet meer voorstellen hoe het leven zonder hem zou zijn.
“In 2019 ging ik samen met mijn zus mee met een christelijk project in Ghana. Voordat ik op reis ging, had mijn moeder gezegd dat ik een leuke Ghanese man zou tegenkomen. Ik lachte en riep dat dat echt niet ging gebeuren.” Eenmaal in Ghana begon het bij Esther toch te kriebelen. “Ik kreeg de gedachte dat ik hier echt iemand zou ontmoeten. Ik dacht gelijk: dat gaat dus even mooi niet gebeuren, die situatie lijkt me veel te ingewikkeld.”
Ik vond hem eerst best irritant
Toch was er een jongen die haar aandacht had getrokken. Esther noemt hem ‘Kofi’, bij zijn Ghanese naam. “Hij was de fotograaf van onze groep en deed het camerawerk voor televisie. Ik vond hem eerst best irritant. Ik houd niet van foto’s en telkens moest hij precies mij hebben. Ik bracht veel tijd met hem door: we aten samen, wisselden nummers uit en ik gaf hem pianoles. Elke ochtend stuurde hij lief ‘goedemorgen’. Ik begon hem stiekem steeds leuker te vinden.”
Toen de twee weken voorbij waren, moest Esther afscheid nemen van Philip. “Ik was heel verdrietig en voelde me gelijk ook heel onzeker. Ik moest weer naar school en wist niet hoe het nu verder zou gaan met Philip. Ik dacht: dit is vast een zomerliefde, die gaat wel weer voorbij.”
Ik kon alleen maar aan hem denken
In het vliegtuig terug kon Esther maar niet stoppen met over hem praten. “Mijn zus werd helemaal gek van me. Ik kon alleen maar aan hem denken en terug in Nederland belden we elke dag. Na een tijd hadden we een visum voor Philip geregeld en was hij drie maanden in Nederland. Ik was klaar met school dus konden we veel samen zijn. Ik leerde hem beter kennen en werd nog verliefder dan ik al was.”
Hij kreeg het ringdoosje niet open door de kou
“Philip had al een paar keer gezegd dat hij me ten huwelijk wou vragen. Na een aantal weken nam hij me een keer mee de natuur in en ging hij op zijn knieën. Het was een heel komisch moment want hij probeerde het te vragen in het Nederlands- wat niet helemaal lukte. Ondertussen kreeg hij het ringdoosje niet goed open omdat hij het zo koud had. We moesten allebei lachen, daarna heb ik natuurlijk ‘ja’ gezegd.”
“Ik vond het ergens heel spannend omdat alles zo snel ging. Na de drie maanden moest Philip ook weer terug naar Ghana. Corona zorgde ervoor dat we elkaar meer dan een jaar niet zagen. We konden vaak maar één keer per week bellen en de verbinding was enorm slecht. We werden snel boos en ik kreeg het gevoel alsof we elkaar niet goed begrepen. Ik vond het zo moeilijk dat ik er af en toe bijna klaar mee was.”
Toen was daar het moment dat Philip weer naar Nederland mocht en Esther hem eindelijk weer zou zien. “Toen ik hem zag, herkende ik hem bijna niet meer. Hij had een dikke jas aan en een mondkapje op: hij leek net een ander persoon. Toen ik hem knuffelde, voelde het gelukkig gelijk vertrouwd en beloofden we aan elkaar dat we dit nooit meer zouden doen.”
“Binnen de drie maanden dat hij hier was, hebben we de bruiloft geregeld en zijn we getrouwd. Hierna hebben we samen bijna een heel jaar in Ghana gewoond. Nu zijn we al even terug in Nederland en wonen we bij mijn ouders. We zijn op zoek naar ons eigen plekje voor wat meer stabiliteit en dromen allebei over de toekomst. Ik heb het altijd op mijn hart gehad om zendingswerk te doen en hoop dat in Ghana, maar ook in andere landen samen met Philip te gaan doen.”
Willemijn (18) en Wouter (16) hebben een lange afstandsrelatie: ‘’Ik zou niet dichter bij elkaar willen wonen’’
