“Daar zat ik, om vijf uur ’s ochtends met een zwangerschapstest in mijn hand op de wc. Er waren toch echt duidelijk twee streepjes te zien. Ik was wat moe geweest, nog niet ongesteld, had last van mijn darmen en toch kwam dit als een verrassing. Ik wilde altijd al moeder worden, maar dat stond voorlopig nog niet op de planning . Verward ga ik weer in bed liggen, maar slapen lukt niet meer. Wanneer het zonlicht door mijn gordijnen komt kruipen, stuur ik een berichtje naar mijn beste vriendin en mijn vriend, de vader van het kindje dat blijkbaar al zes weken in mijn buik zit. Even later staat hij, Jason, voor de deur.”

"Pap, ik ben zwanger"

“Geen abortus en geen adoptie. Daar zijn we al heel snel zeker van. Het is een stukje van Gods schepping dat in mijn groeit. ‘We gaan er gewoon voor’, zeggen we tegen elkaar in dat eerste gesprek over mijn zwangerschap. Als we volwassen genoeg zijn om seks met elkaar te hebben, moeten we ook volwassen met de gevolgen omgaan. Natuurlijk was er in het begin de shock omdat we nog jong zijn en aan het begin van ons leven staan. Jason doet nog een opleiding en ik wilde net aan een nieuwe studie beginnen. Maar de blijdschap dat we samen een kindje zouden krijgen overheerste. Ik was vooral bang om het mijn ouders te vertellen. Zouden ze boos zijn? Teleurgesteld?

Tja, het juiste woord voor hun eerste reactie is eerder beduusd, maar gelukkig volgde er enthousiasme. ‘De babykamer kan wel in een kamertje op de eerste verdieping’, begint mijn vader hardop te denken. Eigenlijk hebben we van iedereen alleen maar support gehad, dat was zo fijn.”

Daar komt de bruid

“Mijn vriend en ik zijn zo’n vijf jaar bij elkaar en hadden al trouwplannen voordat er een kindje in beeld kwam. We houden heel erg veel van elkaar en willen dat ons kindje opgroeit met een papa en mama die met elkaar getrouwd zijn. Daarnaast is het ook handig voor voogdij, maar dat is bijzaak. Mijn vriend en ik zijn allebei christelijk en vinden het ook belangrijk dat God ons huwelijk zegent. Op 17 december 2020 zijn we getrouwd voor de wet en bovenal: voor God. Toen we na de trouwdag gingen samenwonen bij mijn ouders, legde Jason elke avond zijn handen op mijn buik om voor ons kindje te bidden. Samen vroegen we God of Hij ons kindje wilde zegenen met een goede gezondheid. Die momenten waren zo mooi en bijzonder.”

Wat een bevalling

“De bevallig was verschrikkelijk. Op 4 mei lag ik om zeven uur ’s ochtends in het ziekenhuis met weeën en om acht uur ’s avonds was ik nog bezig. Ik was compleet uitgeput en dat zagen de verpleegsters ook. Ik zou niet meer op de natuurlijke manier kunnen bevallen en dus werd ik naar de operatiekamer gereden voor een keizersnee. God heeft op die momenten van stress en spanning echt de juiste mensen aan mijn ziekenhuisbed gebracht. Ik ben bijvoorbeeld ontzettend bang voor naalden en wilde liever geen ruggenprik, maar de anesthesist was een engel en heeft me zo fijn geholpen. Ook de verpleegster die ervoor zorgde dat ik mijn moeder nog kon spreken en zien voordat ik de keizersnee kreeg, ben ik eeuwig dankbaar. Ik zie daar echt Gods hand in terug.”

It's a boy

“Om 20:48 werd onze zoon Matteo Elias geboren. Na twee nachtjes mochten we het ziekenhuis uit en nu wonen we met z’n drietjes bij mijn ouders in huis. Daar kunnen we even op adem komen en wennen aan het hele ouder-zijn. We hebben expres voor een naam gekozen die afgeleid is van de Bijbelse naam Mattheus. Ik kan niet uitleggen hoe of waarom, maar de naam ‘Matteo’ werd voor mij zo bevestigd door God. Dat was een gevoel dat ik niet kan omschrijven. Matteo betekent ‘geschenk van God’ en dat is het zeker.”

Lees ook eens het verhaal van tienervader Robert: “Ik was in een klap verliefd op ons mooie jochie. Dan vergeet je dat je 17 en 18 jaar bent.”