Leestijd: 4 minDoor Gina Velcheva
Júlia Herku is pas 21 jaar, maar kent de Bijbel beter dan veel van haar leeftijdsgenoten. Vroeger namen haar ouders altijd pleegkinderen in huis, waardoor ze al vroeg besefte hoe je gezinssituatie je beeld van God beïnvloed. Nu, als Jonge Theoloog des Vaderlands, wil ze hier verder onderzoek naar doen.
"Met theologie kun je bijvoorbeeld godsdienstleraar of dominee worden. Voor mij lijkt het heel mooi om jongerenwerker te worden in een kerk, of misschien zelfs voorganger. Het lijkt me bijzonder om jongeren te helpen groeien in hun geloof."
"Mijn ouders hebben altijd veel pleegkinderen in huis gehad. Ik hoorde vaak de verhalen over wat ze hadden meegemaakt. Soms voelde ik me bijna schuldig, omdat mijn eigen leven zo rustig en veilig was. Veel van hen worstelden met het idee van God als een liefdevolle Vader, terwijl ik zelf ook moeite had om naar God toe te gaan. Ik dacht vaak: anderen hebben veel grotere problemen dan ik. Waarom zou Hij zich met mij bezighouden?"
"Op een gegeven moment dacht ik: ‘Julia, je moet zelf geloven wat je tegen je pleegbroers en -zussen zegt.’ Ik vertelde hen altijd dat God een liefdevolle Vader is die er voor iedereen wil zijn. Dit heb ik echt jaren tegen hen gezegd. Maar daardoor ben ik het zelf ook gaan beseffen: je mag altijd naar God toegaan en alles bij Hem brengen. Dat inzicht heeft veel veranderd. Ineens durfde ik in mijn gebed alles aan Hem te vertellen. Dat voelde als een enorme opluchting."
De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.
"Praat erover met iemand die je vertrouwt in de kerk. Dat kunnen je ouders zijn, maar ook iemand van het kerkteam of een jeugdleider. Het is echt belangrijk om je hart te delen, want je staat er niet alleen voor. Er zijn mensen om je heen die je willen helpen, en zij kunnen je dichter bij God brengen."
"Heel eerlijk? Ik weet het niet. Ik kan niet in de intenties van andere mensen of van God kijken. De Bijbel geeft hier ook geen simpel antwoord op. Wat ik wel zie, is dat we in de maatschappij steeds meer langs elkaar heen leven en elkaar niet meer écht zien. Dat maakt me verdrietig, want dit kan voor veel grote problemen zorgen. Maar waarom het allemaal gebeurt? Dat weet ik niet."
"Ja, zeker. Tijdens mijn studie leerden we over andere geloven. Zo bezochten we een synagoge en moskee. Ook gingen we in gesprek met islamitische mensen. Ze waren zó lief! Dat liet me wel even twijfelen: als zij zulke goede mensen zijn, hebben zij dan niet ook de juiste godsdienst? Gelukkig kon ik hierover praten met docenten en klasgenoten. Ik kwam hierdoor tot de conclusie dat ik bij de andere religies Jezus miste. Het helpt om die twijfels een plekje te geven en er over te praten. Twijfelen hoort erbij, en het hoeft je geloof niet in de weg te staan."
Sara was moslim en werd christen: ‘Ik krijg haatreacties op TikTok’
