Leestijd: 6 min
Jeroen en Tamara ontmoetten elkaar op een bijzondere manier: ze komen beiden in hetzelfde studentenhuis voor studenten met een vorm van autisme (ook wel ‘Asperger’ genoemd) terecht. Pas toen Jeroen op zichzelf ging wonen, sloeg de vonk écht over. Jeroen: “Toen we samenwoonden hebben we maar drie gesprekken aan de ontbijttafel gehad, ik had niet eens door dat ik verliefd was!”
Uit huis gaan is wat lastiger als je Asperger hebt. Zo zijn Jeroen en Tamara in een speciaal studentenhuis terechtgekomen. Jeroen: ‘’Asperger is een vorm van autisme. Communicatie is daarbij moeilijker. Je neemt alle woorden letterlijk en alles moet heel concreet zijn. Ook heb je veel baat bij structuur. Daar heeft het studentenhuis ons erg bij geholpen.’’ Tamara: ‘’Officieel heet het ‘beschermd wonen’. We hadden ook iedere week vaste gesprekken met onze persoonlijke begeleider waarmee we samen aan een begeleidingsplan werkten.’’
Jeroen: ‘’We hadden niet veel contact met elkaar in het huis, maar onze eerste ontmoeting was één met veel impact!’’ Tamara: ‘’Dat was tijdens mijn eerste dag in het huis, we hadden ’s avonds een bewonersoverleg. Ik heb last van overprikkeling en daardoor kan mijn lichaam ‘out’ gaan. Dan krijg ik een pseudo-epileptische aanval. Tijdens dat overleg zaten we met z’n allen te eten aan tafel en was het heel druk. De begeleiding wist er niks van af, dus iedereen schrok zich kapot toen ik opeens een aanval kreeg.’’ Jeroen: ‘’Wij zaten echt van: ‘Wat gebeurt hier?!’ Dus dat was een hele goede eerste indruk, haha!”’
Toen het studentenhuis naar een nieuwe locatie verhuisde, is Jeroen op zichzelf gaan wonen. Maar hij bleef wel afspreken met zijn oud-huisgenoten, waaronder Tamara. Jeroen: ‘’Ik vond het best eenzaam om ineens helemaal op mijzelf te zijn. Dus gingen we vaker afspreken met het hele huis.’’ Tamara: ‘’Op één avond deden we een spelletje waarbij iedereen met ogen dicht zat en iemand als cupido een ‘liefdesduo’ moest aanwijzen. Mijn begeleider had ons aangewezen en wij moesten onze ogen opendoen. Blijkbaar had ik breed geglimlacht toen ik Jeroen zag.’’
Jeroen: ‘’Toen sloeg bij mij de vonk over. Ik dacht wel direct: ‘Wat voel ik?’ want ik was nog nooit verliefd geweest.’’ Tamara: ‘’Haha, ik had toen nog helemaal niks door!’’ Jeroen: ‘’Ik wilde graag contact met Tamara, maar had nog nooit gedatet. Daarom heb ik haar gevraagd om samen te eten, want dat hadden we in het huis ook wel vaker gedaan.’’ Tamara: ‘’Pas na de derde keer samen eten begon ik me af te vragen of hij dit vaker met andere huisgenoten deed. Ik vroeg een huisgenoot en zij reageerde met: ‘Ik denk dat hier meer achter zit.’ Vanaf dat moment is het bij mij pas echt gaan groeien.’’
Als je beiden Asperger hebt, kunnen sommige dingen in een relatie best lastig zijn. Jeroen: ‘’Communicatie is wel een ding. Als iets niet concreet gecommuniceerd wordt, zie ik het niet. Als ze zegt: ‘De kamer is niet schoon,’ vat ik dat niet direct op als dat ik de kamer moet schoonmaken. Zo kunnen we echt langs elkaar heen praten.’’ Tamara: ‘’Maar aan de andere kant is het ook fijn, want je begrijpt elkaar goed. Je kunt je goed in elkaar inleven, omdat je hetzelfde meemaakt.’’
Daarnaast is er nog iets anders wat hun relatie bijzonder maakt: Tamara gelooft en Jeroen is nog zoekende in zijn geloof. Jeroen: ‘’Ik wist niks van het geloof af, dus ik had er best bewondering voor. Het leverde veel gespreksstof op. Ik ging uiteindelijk mee met Tamara naar haar kerk.’’ Tamara: ‘’Ik was verbaasd dat hij meewilde! Daarna is hij elke keer mee geweest.’’ Jeroen: ‘’De eerste keer was heel vreemd, ik wist niet wat ik moest verwachten. Maar ik vond het heel interessant en ben me er steeds meer in gaan verdiepen. Ik had veel vragen en Tamara heeft me geholpen om daar antwoord op te krijgen.’’
‘’Het geloof is altijd belangrijk voor mij geweest,’’ vertelt Tamara. ‘’Maar het werd pas echt persoonlijk toen ik 12 jaar was. Ik luisterde een keer opwekkingsliederen en toen kwam het nummer ‘Uw genade is mij genoeg’ voorbij. Ik heb tijdens het luisteren keihard zitten huilen. Op dat moment kwam de Heilige Geest echt bij mij binnen. Vrij snel daarna heb ik besloten me te laten dopen.’’
Maar daar bleef het voor haar niet bij. Ze besloot theologie te gaan studeren. Tamara: ‘’Ik wilde iets met het geloof doen. Maar door mijn autisme zie ik veel dingen heel zwart-wit, zo ook dingen in de Bijbel. Daarom was ik er eerst van overtuigd dat het domineeschap alleen voor mannen bestemd was. Dus ik ging niet met die intentie de opleiding doen. Ik voelde dat ik een roeping had, ik wist niet precies wat, maar ik moest er iets mee doen. Toen het later meer ter sprake kwam op mijn universiteit in Kampen, besloot ik dat ik dit ook wilde. Ik wilde de predikant master doen.’’
Helaas moest Tamara haar studie onderbreken, vanwege haar chronisch vermoeidheidssyndroom. Tamara: ‘’Ik kan veel dingen niet aan en heb weinig energie. Op dit moment heb ik daar veel last van en zit ik ook in een rolstoel. Straks ga ik naar een vermoeidheidskliniek en hoop ik de hulp te krijgen die ik nodig heb.’’ Jeroen: ‘’We hebben wat dat betreft al veel meegemaakt. Maar er bestaat voor mij geen twijfel. Ik ben mantelzorger voor haar geweest de afgelopen maanden en hoe zwaar het ook was en hoe vaak vrienden ook vroegen of ik dit nog wel wilde, heb ik geen moment getwijfeld. Tenzij ik in een put val en er nooit meer uit kan komen, blijven wij voor altijd samen.’’
Net als het verhaal van Jeroen en Tamara is elke ‘lovestory’ uniek. Daarom hebben we er nog veel meer voor jou om te lezen, zoals Antine (17) en Emiel (22) die elkaar ontmoetten op de camping: "Dankzij Antine heb ik mijn geloof weer teruggevonden". Of het verhaal van Emma (21): haar vriend is christen, maar zij twijfelt: ‘’Jake helpt mij antwoorden te vinden op mijn vragen’’
Lijkt het jou nou ook leuk om jouw lovestory met ons te delen? Mail dan naar beamredactie@eo.nl of stuur een DM naar @eobeam op Instagram.