Janine groeit op als jongste in een gezin met drie kinderen. Van de drie is zij degene die het meeste naar haar vader toetrekt. “Ik was echt een vaderskindje. Hij was bouwvakker en ik vond dat reuze interessant. Ik was vaak met hem weg om te ‘helpen’ met klussen. Ik kreeg dan een eigen houtstukje waarop ik mocht oefenen met timmeren. Zo gingen we er elke zaterdag samen op uit en probeerde ik mijn vader te helpen met dingen waar ik eigenlijk veel te klein voor was.”

Sentimenteel tientje

Tijdens de zomer van 2011 gaat Janine, net als haar broer en zus, op een zomerkamp. Ze wordt afgezet door haar ouders en neemt afscheid. Ze weet dan alleen nog niet dat ze haar vader daarna nooit meer levend zal zien. “Ik weet nog heel goed dat ik tijdens het afscheid voordat ik op kamp ging, mijn vader een dikke knuffel heb gegeven. Ook klaagde ik dat ik geen kampgeld had om iets leuks van te kopen. Mijn vader gaf me toen een briefje van tien euro. Achteraf had ik zoveel andere dingen moeten en willen zeggen op dat moment, maar je verwacht natuurlijk niet dat het de laatste keer is dat je je vader ziet. Het tientje heb ik tot op de dag van vandaag nooit uitgegeven. Het is een aandenken aan het afscheid.”

Ik wilde helemaal niks meer, alleen mijn vader terug

Papa is weg

Terwijl de drie kinderen een week kamp hadden, gaan de ouders van Janine op vakantie naar Duitsland. Een dag nadat Janine is afgezet, wordt ze alweer opgehaald. “Iemand van de leiding van het kamp vroeg of ik met haar mee wilde komen. ‘Heb ik nu al wat fout gedaan?’, dacht ik bij mezelf. Ze leidde me naar het winkeltje waar mijn moeder, mijn zus en twee ooms en tantes zaten. Mijn oom huilde terwijl mijn moeder vertelde dat papa in Duitsland onverwachts was overleden. Ik dacht dat ze een grapje maakte. Mijn vader was hartstikke gezond. Alleen hele oude, zieke mensen gingen toch dood?”

Boos op God

Een week later wordt Janines vader op een grauwe dag begraven. De hele dag viel de regen met bakken uit de hemel, maar toen ze hem in het graf lieten zakken, brak de zon door. “Er werd mij gevraagd of ik wat wilde vertellen tijdens de kerkdienst, maar ik was te boos en zei ‘nee’. Ik wilde helemaal niks meer, alleen mijn vader terug. Achteraf had ik heel graag willen vertellen hoe tof mijn vader was. Dan had ik verteld dat ik hem thuis stond op te wachten als hij uit zijn werk kwam om een snoepje uit zijn auto te pakken. Dat hij heel boos kon worden als iets niet lukte en dat het zo gezellig was om samen naar Tom en Jerry te kijken. Maar ik kon alleen maar boos zijn. Ook op God. Ik snapte niet waarom Hij mijn lieve en leuke vader weg had gehaald uit mijn leven.”

Groot gemis

Het is nu bijna elf jaar na het overlijden van Janines vader. Ze studeert inmiddels elektrotechniek, waarmee ze in de voetsporen van haar vader treedt die ze nog elke dag mist. “Ik huil nog wel eens om mijn vader en ben zijn dood nog steeds aan het verwerken, omdat ik het zo graag anders had willen hebben. Ik had als tiener zoveel met hem willen bespreken: schoolkeuze, vriendjes, alle drama, opleidingen. Naarmate ik ouder word, vind ik het steeds lastiger dat ik hem niet om zijn mening kan vragen over dat soort dingen. Ik vind het ook moeilijk om bij vrienden thuis te komen die een hele goede relatie hebben met hun vader. Dan mis ik die van mij een beetje extra. Nog moeilijker vind ik het als ik hoor dat mensen hun ouders vervloeken of ruzie hebben. Ik ben een keer heel boos geworden op een klasgenoot die zijn vader de dood in wenste. Ik zou er alles voor over hebben om mijn vader weer te zien.”

• 

  Vareen werd wees op haar 20e: ‘Ik sta er echt helemaal alleen voor'

  Vareen werd wees op haar 20e: ‘Ik sta er echt helemaal alleen voor'