Beiden begonnen in 2019 aan de DTS, zonder te weten wat hun te wachten stond. Jan-Willem: “Ik had eigenlijk geen idee waarvoor ik me aangemeld had. Het is een soort school waar je met leeftijdgenoten les krijgt over het geloof en leert over je relatie met God, Jezus en de heilige Geest. Ik deed de voetbalversie, waarbij we wekelijks een voetbaltraining hadden.” Sanne: “Omdat ze maar één meisje in Jan-Willems groep hadden, wilden ze er nog een meisje bij. Toen ik hoorde dat ze naar Mozambique zouden gaan, kon ik die kans niet laten liggen!”  

Extreem verschil 

“We bezochten daar vier plaatsen in drie maanden”, vertelt Jan-Willem. “Op een gegeven moment zaten we in een klein dorpje in the middle of nowhere. Zo klein dat het niet eens op Google Maps stond! Dat was echt terug naar de basis: geen stromend water, slapen in hutten, en stro op het dak. Het was vrij heftig, maar daardoor trokken we al snel naar elkaar toe.” Sanne: “Er waren een gigantische taalbarrière en een groot cultuurverschil. Daar moet je doorheen breken als je wilt vertellen over Jezus. Dat deden we dan vaak door uit te beelden, voor de dorpelingen te bidden, en met de kinderen te spelen en te voetballen.” 

Jan-Willem: “In alles zie je de andere kant van de wereld en dat verschil is heel extreem. Dat heeft veel met mij gedaan en zal ik altijd met me meedragen.” Sanne: “Voor mij was de DTS op zich al levensveranderend. Toen we in Mozambique waren, zag ik dat de mensen daar niet dezelfde toegang hadden tot de kennis en ervaring die ik had, en dat brak mijn hart. Dat ik zo veel verschil heb kunnen maken, doet veel met mij en heeft er ook voor gezorgd dat ik gekozen heb om fulltime zendeling te worden.” 

Geen relaties tijdens de zendingsreis 

De bijzondere ervaring zorgde voor een steeds sterkere band, maar ook voor verliefdheid. En dát was niet helemaal de bedoeling … Jan-Willem: “We hebben als team afgesproken om geen relaties met elkaar aan te gaan tijdens de zendingsreis. Als je steeds met z’n tweeën bent, krijg je groepjesvorming en ben je geen hecht team meer.” Sanne: “Ook is de cultuur in Afrika heel anders. Als je daar als meisje een man aanraakt, ben je in principe ‘getrouwd’. Wanneer ik Jan-Willem aanraak en vervolgens een ander een knuffel geef, ben ik voor hen iemand die overspel pleegt. Als de mensen dat zouden zien, zouden wij nooit over ons geloof kunnen spreken. Geen relatie aangaan dient als bescherming voor ons zendingswerk.”  

“Toch werden we steeds verliefder. Ik heb dit lang ontkend, omdat ik niet naar Mozambique was gekomen om verliefd te worden, maar om Gods liefde te verspreiden. Jan-Willem mocht geen afleiding worden. Maar het werd snel duidelijk dat ik hem echt leuk vond en dit heb ik een van de leiders verteld. Hij raadde aan om het er met Jan-Willem over te hebben.” Jan-Willem: “En toen vertelde ik haar dat ik haar ook leuk vond. Samen zijn we teruggegaan naar de leider en besloten we het met de groep te delen. Maar de groep had het allang zien aankomen, haha.”  

Eerst leren kennen, daarna pas daten 

Jan-Willem: “We kozen er toch voor om onze relatie in Nederland pas ‘officieel’ te maken. Ik was bang dat het thuis heel anders zou zijn, omdat we verliefd werden onder zulke extreme omstandigheden. Als ik er te veel aan zou toegeven, zou het alleen maar meer pijn doen als het niets zou worden.” Sanne: “We hadden ook zo’n gekke start! Normaal ga je eerst daten, waardoor je elkaar leert kennen. Bij ons ging het andersom. We zagen eerst elkaars mooie en lelijke momenten en zijn daarna pas een drankje gaan doen.” 

• 

  Hanneke (17) heeft een relatie met de niet-christelijke Niek: 'Mijn ouders vonden het wel lastig'

  Hanneke (17) heeft een relatie met de niet-christelijke Niek: 'Mijn ouders vonden het wel lastig'