Jafeth groeide op in een groot gezin; thuis waren ze met zijn zevenen. “Tot mijn tiende verliep alles oké, maar daarna werden we allemaal uit huis geplaatst. Voor mij kwam het heel onverwachts. Ik wist toen niet goed waarom, maar achteraf hoorde ik dat mijn ouders de zorg voor ons niet meer aankonden. Het was te veel voor hen.” Samen met zijn broertje ging hij in een pleeggezin wonen en zijn oudere broers en zussen werden in woongroepen geplaatst. “Dat was heel pijnlijk. Je werd gewoon als familie uit elkaar gerukt.”

Naar de kerk

Toen hij nog bij zijn ouders woonde ging hij weleens naar de kerk. “Ik was nog jong, dus zoveel heb ik niet van het geloof meegekregen. Door de jaren heen heb ik wel pogingen gedaan om het geloof weer op te pakken, maar steeds gebeurde er iets waardoor het weer afzwakte.”

Weg bij pleeggezin

Het pleeggezin waar Jafeth in terechtkwam, voelde voor hem niet als een veilige plek. “Ik voelde me niet geliefd. Mijn broertje en ik moesten vaak buitenspelen. Óók als het regende, dan mochten we niet naar binnen.” Na twee jaar werd Jafeth overgeplaatst naar een woongroep. “Mijn pleegouders hadden een beperkte zoon, die veel zorg en aandacht nodig had. Daar konden ze mij niet bijhebben. Ik was af en toe agressief, ook tegen hen.” Zijn broertje bleef wel bij het pleegezin wonen. “Ik vond het erg moeilijk om zonder hem weg te gaan.”

De woongroep

Ook in de woongroep zat Jafeth niet op zijn plek. “Wanneer de leiding wisselde van dienst, waren er kamermomenten. Dat houdt in dat je een uur in je eentje op je kamer zat. Dat was nooit leuk. Ik zat meestal op mijn bed te wachten en voor me uit te staren tot het over was. Ik was dit helemaal niet gewend vanuit thuis en het pleeggezin.”

Klap na klap

Jafeth had zijn jeugd nooit kunnen verwerken. Daardoor had hij vaak last van agressieve buien en belandde hij in een depressie. “Mijn geloof viel weer om.”

Het spoor

“Ik zag het niet meer. Het werd gewoon te veel voor mij. Ik zag geen andere uitweg dan mezelf weg te doen. Ik ging naar het spoor toe, met als doel om mezelf van het leven te beroven.” De begeleiding schakelde op tijd de politie in, die hem bij het spoor weghaalde en naar de crisisdienst bracht. Daar gebeurde iets bijzonders.

Bij de crisisdienst

“Ik weet het nog precies. Die avond zat ik op een stenen bankje en ik zag het nummer Jezus Overwinnaar in mijn playlist staan. Ik zette hem op en luisterde naar de tekst. Deze raakte me diep en ik kon alleen maar huilen."

De duivel is door U verslagen. Dood waar is je macht? Waar is je prikkel gebleven? Jezus leeft en ik zal leven.

“Ik dacht: Wat wil voor plan heeft Jezus met mijn leven nu de duivel is verslagen? Toen kwam het besef: Ik voelde heel sterk dat ik het geloof weer op kon pakken.”

Dopen

Jafeths moeder vroeg in de groepsapp van haar kerk of mensen voor hen wilden bidden. Dat deed een grote groep! Er werd gevraagd of Jafeth contact had met de andere jongeren uit de kerk. “Nee, ik voelde me wel een beetje eenzaam in die kerk. Ik durfde niet uit mijn comfortzone te stappen om naar de jeugd toe te gaan.” Later zocht de jeugdpastoor contact met Jafeth. Samen hadden ze het over dopen, want er zou binnenkort een doopdienst zijn in de kerk. “Ik heb er goed over nagedacht en toen wist ik het zeker: Ik wil me laten dopen.” Hij wist ook al precies wat hij wilde vertellen aan iedereen die er aanwezig zou zijn. “Ik wil mijn leven geven aan de Heer en het verleden achter me laten. Hoe mijn leven er vroeger uitzag, maakt niet wie ik ben. God houdt van mij en nu mag ik opnieuw beginnen.”

En nu?

Nu gaat het goed met Jafeth. Hij gaat elke zondag naar de kerk en trekt veel meer op met de jeugd in zijn kerk. “Ik voel me echt fijn in die groep.” Ik luister het nummer Jezus Overwinnaar nu bijna elke dag. Ik vind het zo mooi. Sinds ik gedoopt ben, heb ik veel minder last van mijn depressie. God helpt me daar heel erg mee.”