Iris (20): ‘Waarom mag ik niet gewoon lekker single zijn’
Leestijd: 4 min
Leestijd: 4 min
“Veel mensen vinden het vervelend dat ze single zijn.” Iris (20) zit daar helemaal niet mee. “Ik zie gelukkig om me heen dat steeds meer mensen het minder erg vinden dat ze geen relatie hebben. Toch hoort ze de classics nog vaak langskomen. ‘Oh ben je nog single? Is … niet iets voor jou?’ “Het is alsof het logischer is dat je een relatie hebt. Als ik dan uitleg dat ik nu liever single ben, reageren mensen soms alsof dat antwoord niet klopt.”
Als kind had Iris haar toekomst al helemaal gepland: Ze zou trouwen op haar twintigste en kinderen krijgen als ze 25 zou zijn. “Het leek voor mij zo vanzelfsprekend. Mijn ouders waren zelf ook jong toen ze mij kregen. Ik dacht: hoe zij het doen, zo doe ik het ook later! Toen ik ouder werd, kwam ik dan ook al snel in relaties terecht. Voor mij leek het heel logisch, ik werd verliefd dus volgde er een relatie.” Tussen haar veertiende en twintigste had Iris drie relaties. “In die momenten waren die relaties mijn stabiliteit. Als ik erop terugkijk was ik niet altijd eerlijk naar mezelf. Vaak wist ik diep van binnen wel dat ik geen toekomst in iemand zag.”
Ik wist niet meer wie ik was zonder hem
Iris vertelt dat ze al snel afhankelijk van haar vriendjes werd. “Hield hij van mountainbiken? Dan kocht ik niet veel later een mountainbike. Ik wist langzaam niet meer wie ik was zonder hem. Ik cijferde mezelf weg, maakte veel van zijn verslagen voor school en verloor mezelf compleet in de relatie.” Een aantal jaren en relaties verder voelt Iris zich nog steeds niet comfortabel in de relatie die ze op dat moment heeft. “Mijn laatste relatie was mijn fijnste relatie, maar ook toen merkte ik aan veel dingen dat we toch niet helemaal bij elkaar pasten. Dit zorgde er weer voor dat ik mezelf niet kon zijn op de manier hoe ik dat wel kon toen ik single was. Ik focuste alleen maar op hem en piekerde in mijn hoofd alleen maar over wat hij aan het doen was.”
Dan neemt Iris een standvastig besluit: ze belooft aan zichzelf om in ieder geval een jaar single te zijn. “Pfoe, en wat was dat even wennen. Geen ‘goodnight’, ‘goodmorning’, ‘hoe gaat het?’ berichtjes door de dag heen. Ik leerde langzaam te focussen op mezelf en op de vrienden om me heen. Ik zocht mensen op, maakte mijn eigen keuzes en besliste zelf over mijn planning in het weekend. Ik besefte meer en meer dat ik me-time altijd een beetje had vermeden en juist nu begon te beseffen hoe heerlijk die tijd voor mezelf eigenlijk is.”
Ik maak keuzes omdat ík die wil maken en ík daar behoefte aan
“Tuurlijk had ik eerder ook momenten dat ik het fijn vond alleen te zijn. Toch dacht ik al die tijd dat ik een persoon was die liever anderen om zich heen had: lekker veilig, ik raakte niet in de knoop met mijn eigen gedachten. In een bepaalde periode sliep ik zelfs alleen maar bij vrienden om maar niet alleen te hoeven zijn. Zodra ik dan weer alleen was, vond ik mijn draai maar moeilijk. Nu ik gewend ben aan de momenten met mezelf, heb ik ervan leren genieten. Ik loop weer door de stad om te kopen wat ík leuk vind, ik word gelukkig van uitgebreid douchen en geniet van podcasts luisteren tijdens het wandelen. Ik heb geleerd dat ik keuzes maak omdat ík die wil maken en ík daar behoefte aan heb, niet omdat een ander daar misschien een mening over heeft.”
“Oh, en wat als ik nu toch de ware tegenkom? Dan ga ik kritisch bij mezelf na of ik écht een toekomst met iemand voor me zie. Zomaar iemand leuk vinden en in een relatie stappen, zit er niet meer in voor mij. Als ik denk: ‘dit is hem, met deze persoon wil ik mijn leven delen, dan ga ik het avontuur weer aan. En ontmoet ik deze persoon over een week, dan is het oké, maar is het over vijf jaar, is het ook oké. Ik zie wel hoe het loopt.”
